Chwalcie łąki umajone

Słowo „litania” pochodzi od greckiego słowa litaneia i oznacza prośbę, błaganie. Jest ona dialogowaną modlitwą prośby lub wstawiennictwa, skierowaną do Boga lub świętych. Początków litanii należy szukać już w Nowym Testamencie. Wiele osób zwracało się z prośbami do Jezusa w błagalnym tonie: „Panie, ulituj się nade mną”.

Każda litania składa się z wielu próśb lub intencji wypowiadanych przez prowadzącego, na które zgromadzeni odpowiadają ustaloną formułą, na przykład: „zmiłuj się nad nami” lub „módl się za nami”. Najbardziej znaną litanią, zajmującą bardzo ważne miejsce w liturgii, jest „Litania do wszystkich świętych” pochodząca z końca VI w. Ona też służyła za wzorzec do komponowania innych litanii, choćby maryjnych. Składa się z dwóch części. W pierwszej są wezwania imion świętych z odpowiedzią wiernych: „módl się za nami”. Druga część to seria próśb w różnych potrzebach, po których wszyscy uczestnicy modlitwy dopowiadają: „wybaw nas Panie” lub „ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie”. Bardzo popularnymi litaniami są „Litania do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana” i „Litania do Najświętszego Imienia Jezus”. Jest też wiele litanii do świętych i błogosławionych (np. nowa „Litania do bł. Jana Pawła II”). Najbardziej znaną i rozpowszechnioną jest chyba jednak „Litania loretańska do Najświętszej Maryi Panny”, czyli litania loretańska,  nazywana „drogocennym kamieniem wśród litanii”.

Pełne teksty artykułów "Przewodnika Katolickiego" w Internecie ukazują się po 10 dniach od daty wydania drukiem.