Odkupiciel Człowieka zwycięzcą śmierci

Przez cały rok w liturgii trwa wielkie Święto Zmartwychwstania. W każdą niedzielę w ciągu roku słyszymy słowa kapłana, który w najważniejszym momencie Mszy św. mówi: „Stajemy przed Tobą i zjednoczeni z całym Kościołem uroczyście obchodzimy pierwszy dzień tygodnia, w którym Jezus Chrystus zmartwychwstał” (III modlitwa eucharystyczna).

Był to „pierwszy dzień tygodnia” –  jak pisze św. Jan w swej Ewangelii. A mówi o faktach, które zna z własnego doświadczenia. Biegł bowiem razem z Piotrem do grobu Jezusa. Grób okazał się pusty. Byli zdumieni, ale nic z tego nie rozumieli. A przecież Chrystus im mówił o swej śmierci na krzyżu i o zmartwychwstaniu (Mt 16, 21; 17, 9). Kochali Chrystusa, ale to nie mieściło się w ich wyobrażeniach. Przyznał się do tego Jan w dzisiejszej Ewangelii, gdy napisał: „Wtedy wszedł do wnętrza i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył” (J 20, 8).

Chrześcijaństwo ukazuje nam Boga, który tak ukochał świat, że dał Syna swego Jednorodzonego ( por. J 3, 16). A Syn z miłości do człowieka umarł na krzyżu i, pokonując śmierć, zmartwychwstał. Dlatego wiara w zmartwychwstanie Chrystusa i nasz w nim udział stanowi istotę chrześcijaństwa. Ta Boża logika miłości do człowieka wyraża się w wyznaniu wiary, gdy mówimy: „wierzę w ciała zmartwychwstanie, wierzę w życie wieczne”. I jeszcze istotna prawda: Odkupienie obejmuje każdego człowieka. Mówi o tym w swej encyklice Redemptor hominis bł. Jan Paweł II: „Każdy jest ogarnięty Tajemnicą Odkupienia, z każdym Chrystus w tej tajemnicy raz na zawsze się zjednoczył” (RH 13). To dlatego w ludzkiej historii zmartwychwstanie Chrystusa i przezwyciężenie śmierci jest najważniejszym wydarzeniem. Wokół niego skupia się całe chrześcijaństwo. Ukazuje się godność człowieka, jego egzystencjalne szanse, ale i zobowiązanie, by wolny człowiek z tej szansy skorzystał.

Co więc oznacza wielkanocna radość, symbolizowana śpiewem „Alleluja”? Odpowiedź dają dzisiejsze czytania Pisma Świętego. Piotr, który spotykał się ze zmartwychwstałym Chrystusem uczynił tę prawdę ośrodkiem całego nauczania w domu centuriona w Cezarei: „Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia” (Dz Ap 10, 39). Świadectwo apostołów, jako świadków, jest jednoznaczne. Potwierdzili je swoją męczeńską śmiercią.

Konsekwencją tego dla chrześcijanina musi być życie godne tego, co uczynił dla niego Bóg w Chrystusie. Tajemnica Wcielenia i Tajemnica Zmartwychwstania połączyła człowieka z Chrystusem. Czy człowiek z tej wielkiej szansy ponownego stworzenia umie i może skorzystać? W tym zmaganiu o ludzką godność nie pozostajemy sami. Chrystus założył swój Kościół jako Stróża prawdy o Jego zmartwychwstaniu i wyposażył go w środki wystarczające, by człowiek mógł nieustannie swą godność odkrywać i według niej żyć. Prawdą też jest to, że grzech nie zniszczył w człowieku jego fundamentalnej godności otrzymanej od Stwórcy. Połączenie natury z łaską wiary w Odkupienie oświetla drogę, którą człowiek pokonuje, idąc do Boga.

Święto Zmartwychwstania więc nie może być tylko radosnym przeżywaniem historycznego faktu zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Ta świadomość towarzyszy chrześcijanom zwłaszcza w Polsce. Wierni licznie uczestniczący w rekolekcjach, w sakramentach pokuty i Eucharystii manifestują swoją wiarę. A Ojciec Święty w swym orędziu wielkanocnym ukazuje, owszem, prawdę o Zmartwychwstaniu, ale też podejmuje tematy, które nurtują ludzkość. Wniosek końcowy przynosi List św. Pawła do Kolosan: „Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga” (3, 1).