Pogodny, szczęśliwy człowiek

W przeddzień Niedzieli Bożego Miłosierdzia, tj. w sobotę 2 kwietnia 2005 r. o godz. 21.37 odszedł Ten, który na wzór Chrystusa stał się dla nas otwartą księgą uczącą nas, co to znaczy godność, wolność i wielkość człowieka i całego narodu - Ojciec Święty Jan Paweł II. Jego proces beatyfikacyjny już się rozpoczął.

To miłosierny Chrystus sam otworzył drzwi Ojcu Świętemu. Odszedł Papież Polak, jeden z nas - syn tej ziemi, dla wszystkich wielki autorytet i niezwykły, dobry człowiek. Jego dobroć i wielkie serce były z nami przez ponad 26 lat i pozostaną z nami na zawsze.

W dzień 2 kwietnia spotkały się: papieskie "Amen" i mądra wola kochającego Boga. Przyjąć śmierć własną i śmierć najbliższych to jest wielki trud, ale można go przezwyciężyć tylko wtedy, kiedy gorąco wierzy się w Jezusa Chrystusa, który jest Życiem i Zmartwychwstaniem. Nie moja, ale Twoja wola, Panie, niech się stanie!

Jakże piękne i znaczące są słowa liturgii, które można usłyszeć w mszalnej prefacji za zmarłych: "Życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy"; ono się przemienia. Kiedy burzy się dom ziemski, buduje się nowy, jeszcze piękniejszy, w niebie! Tym tłumaczy się radość świętych, radość chrześcijan w każdej chwili życia.

Ojciec Święty Jan Paweł II był pogodnym, szczęśliwym człowiekiem, pełnym nadziei i wiary. Dlatego właśnie wiara wzywa nas dziś, abyśmy podnieśli głowę wysoko i patrzyli daleko, w górę, w niebo; byśmy otworzyli nasze serca na perspektywę wiecznego przeznaczenia.

On tak bardzo wpłynął na losy naszej Ojczyzny, Kościoła i świata. Zostawił nam wielkie dziedzictwo w postaci przesłań, z którymi zwracał się do nas wszystkich. Czujemy się więc zobowiązani, by to przesłanie dalej przekazywać i kontynuować. Nasza polska wolność, sprawiedliwość i pokój to zasługi Ojca Świętego, naszego Rodaka, który bardzo ukochał swoją Ojczyznę i wszystkie jej dzieci. Zależało Mu na każdym człowieku; promował zawsze i wszędzie humanizm, kochał Boga i bliźniego. Jesteśmy Mu wdzięczni za to wszystko i dlatego tak gorliwie towarzyszyliśmy Mu w tych ostatnich dniach.

Drodzy Bracia i Siostry! Chciałbym serdecznym podziękowaniem ogarnąć Was wszystkich. Za Wasze oddanie i miłość do Jana Pawła II; za głębokie świadectwo wiary i bezinteresowny odruch ludzkiej solidarności, a nade wszystko za tak gorliwą modlitwę w intencji Papieża. Tylu nas zgromadziło się w naszych świątyniach. Myślę zwłaszcza o ludziach młodych, których tak bardzo pokochał Ojciec Święty. Niech ta obecność zaowocuje licznym i pogłębionym przeżywaniem niedzielnej Eucharystii oraz żywym pragnieniem doświadczania Bożej miłości w sakramencie pokuty i pojednania.

Opuściłeś nas, Ojcze Święty, brakuje nam Ciebie, ale wiemy, że jesteś w ramionach dobrego Ojca. W tej chwili dla Ciebie chwalebnej, a dla nas bolesnej, czujemy się opuszczeni. Weź nas za rękę i prowadź nas swą dłonią, która w tych ostatnich miesiącach stała się również Twoim słowem. Dziękujemy Ci, Janie Pawle II, za świadectwo tak oddanego i gorliwego życia, za jego ofiarę za zbawienie świata.