Nauka wdzięczności

Kapłan, zapraszając do nabożnego udziału w Eucharystii, zachęca: „Przeprośmy Boga za niedbałość w okazywaniu Mu wdzięczności za wszelką dobroć”.

W pierwszym czytaniu urzędnik królewski uzdrowiony z trądu chce złożyć podziękowanie prorokowi Elizeuszowi, który jednak nie przyjmuje darów za uzdrowienie, dodając, że akt wdzięczności należy się Bogu. Jakże często dając prezent – dar, od obdarowanego spodziewamy się postawy wzajemności.

W drugim czytaniu św. Paweł przypomina Tymoteuszowi: „Pamiętaj, że to Jezus ukazał nam drogę i program na życie doczesne i wieczne, nauczał, umarł i zmartwychwstał”. Żyjąc tym programem, umierając z Chrystusem, z Nim zmartwychwstaniemy.

Cała wdzięczność, jaką mamy okazywać Bogu, zawarta jest w modlitwie „Ojcze nasz”. Szczególnym wyrazem, a zarazem świadectwem naszego dziękczynienia wobec Niego jest czynne uczestnictwo w Eucharystii. Dziękujemy w niej Stwórcy za wszystko, co daje nam Jego Opatrzność.

Dziewięciu trędowatych, o których mowa w Ewangelii, złożyło pokłon kapłanom, ale tylko jeden przyszedł podziękować Synowi Bożemu. Niestety, pamięcią serca – wdzięcznością nie ogarniamy wszystkich łask Bożych, którymi On obdarza nas każdego dnia.

Ojciec rodziny, który z żoną i trójką dorosłych dzieci odwiedził Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjny dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej w Rusinowicach, w liście skierowanym do mnie pisze: „Od tego pamiętnego dnia dziękujemy Bogu i to w codziennej modlitwie, że jesteśmy zdrową rodziną, że mamy zdrowe i zdolne dzieci”.

Nie przechodź zatem obojętnie obok cudu życia. Szukaj śladów Boga w najzwyklejszych wydarzeniach. Nie uważaj za oczywiste tego, co jest ci dane. Umiej odkrywać dary Boga w codziennych rzeczach. Trwaj zawsze w postawie wdzięczności wobec Stwórcy i ludzi. A wówczas również twoje życie stanie się wielką „pamiątką” dzieł Pana Boga.