Być przed mieć

Laickie wzorce środowiskowe stymulują gromadzenie i posiadanie rzeczy zbędnych, które związane są z potrzebą uznania, imponowania innym. Napędzana przez media potrzeba posiadania coraz więcej, nie może być nigdy zaspokojona, a jej siła rośnie w miarę powiększania się stanu posiadania. Taka chciwość staje się wyalienowaną formą posiadania, jest „potrzebą niepotrzebną”, niebezpiecznym moralnie uzależnieniem.

Uzależnienie się od posiadania prowadzi do zmiany ewangelicznej zasady „być przed mieć”, na zasadę „mieć przed być”. Konsekwentnie prowadzi też do zaprzeczenia pierwszemu przykazaniu Bożemu: „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”. Człowiek opanowany przez żądzę posiadania skazuje się na bardzo powierzchowne życie moralno-religijne, a nawet na utratę wrażliwości na potrzebę życia duchowego.

Pytamy: Jak ustrzec się zakłamania relacji do dóbr materialnych?

Trzeba uczyć się Jezusa Chrystusa i Jego stosunku do stworzenia. Zbawiciel podziwiał piękno świata, mądrze korzystał z dóbr i nigdy nie ubóstwiał stworzenia. Stwórca powiedział: czyńcie sobie ziemię poddaną, a nie bądźcie poddani ziemi.

Następnie uczy nas Chrystus spojrzenia wiecznowizyjnego. Wierzący człowiek żyje w perspektywie odejścia z tego świata i wejścia do domu Ojca tylko z bogactwem tego, co uczyniliśmy dla bliźnich, lub w perspektywie pozostawienia nagromadzonych na ziemi dóbr materialnych, ślepoty na potrzebujących i potępienia wiecznego z powodu złego użytku z danych mu przez Boga dóbr.

Szkołą mądrości jest też doświadczenie życiowe. Częste sytuacje nagłej utraty gromadzonych przez lata dóbr z powodu wojen, kradzieży, kataklizmów, choroby… uczy nas dystansu do wszystkiego, co może człowieka zniewolić i zaślepić na wartości duchowe.

Panie Jazu! Dziękujmy za życiową prawdę: głupotą jest gromadzić skarby dla siebie, a nie być bogaty przed Bogiem. Ucz nas dysponowania dobrami materialnymi w perspektywie życia wiecznego.