Wola Boga i wolność człowieka

Wola Boża to nie rozkazy

Chrześcijanin to ktoś zaprzyjaźniony z Chrystusem i dlatego pragnie pełnić wolę Boga. To oczywiste. Mniej oczywiste jest to, co oznacza to pojęcie. Niektórzy ludzie myślą, że dla każdego z nas Bóg napisał gotowy scenariusz życia, a my mamy jedynie ten scenariusz odczytać i wypełnić. Przykładem takiego sposobu myślenia jest postawa dziewczyny, która w obliczu niepewności, czy narzeczony naprawdę ją kocha, otwiera Biblię na przypadkowej stronie z przekonaniem, że tam znajdzie gotową odpowiedź na swoje wątpliwości. Tymczasem to właśnie Biblia ukazuje nam Boga, który nie pisze gotowych scenariuszy, ale który zostawia wolność, bo swoją prawdą i miłością pomaga nam stawać się wiernymi i odpowiedzialnymi przyjaciółmi, a nie niewolnikami, którzy wypełniają jedynie rozkazy swego właściciela. Pełnienie woli Boga nie polega na tym, by naśladować małe dzieci, które na zajęciach plastycznych dostają gotowe rysunki. Mogą te rysunki pokolorować, ale nie mogą ich zmieniać ani uzupełniać. Bóg pomaga mi wybierać drogę błogosławieństwa nie przez to, że dyktuje mi gotowy scenariusz postępowania, ale przez to, że mnie kocha i uczy kochać.

Bóg daje wolność prawdziwą

Bóg daje każdemu z nas wolność tak prawdziwą, że możemy Go odrzucić, a nawet śmiertelnie skrzywdzić wtedy, gdy przyjdzie do nas w ludzkiej naturze. Jego wolą nie jest to, byśmy rezygnowali z naszej wolności, ale byśmy chcieli wykorzystać tę wolność w najlepszy z możliwych sposobów, czyli po to, by kochać. Jezus przez cały okres publicznej działalności uczył swoich uczniów rozumieć Jego słowa i czyny oraz odczytywać znaki czasu po to, by każdy wierzący był w stanie podejmować mądre decyzje i żyć w wolności dzieci Bożych. Wolą Boga jest wolność człowieka, gdyż tylko ktoś wolny może kochać. Niewolnik może jedynie być posłuszny. „Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego” (J 15, 15). Rozumieć wolę Boga może tylko ten, kto jest mądry, a słuchać Boga bardziej niż samego siebie może tylko ten, kto kocha. Bóg nie decyduje za nas, ale też nie jest obojętnym obserwatorem naszego życia. Pragnie we wszystkim nam pomagać. Chce, byśmy kochali, a nie cierpieli. Pragnie, byśmy w doczesności żyli długo i szczęśliwie, a w wieczności cieszyli się oglądaniem Go twarzą w twarz. Daje nam Dekalog, bo pragnie, byśmy nie krzywdzili samych siebie ani innych ludzi. Marzy o tym, byśmy stawali się podobni do Niego i dorastali do świętości w małżeństwie, kapłaństwie czy życiu konsekrowanym. Jednak decyzję o tym, co konkretnie mam czynić dzień po dniu, pozostawia naszej mądrości, rozwadze i odpowiedzialności. 

Radość ze słuchania Boga

To, co Bóg nam komunikuje w swoich przykazaniach, w głosie sumienia czy w tradycji Kościoła, staje się dla człowieka mądrego radością i światłem w obliczu trudnych nieraz decyzji, wątpliwości czy obaw o przyszłość. Bóg pragnie wszystkich ludzi upewniać o tym, że są kochani nieodwołalnie i pomagać im, by odróżniali dobro od zła. Nie chce jednak podejmować za nas decyzji. Od początku historii zbawienia pomaga nam wybierać drogę błogosławieństwa i życia. Posyła nam swego Syna po to, by Jego radość w nas była i by nasza radość była pełna. W każdej jednak sprawie Bóg respektuje naszą wolność. Upewnia nas o tym Jezus, który rozkazuje burzy, by się uciszyła, ale ludziom pozostawia wolność: „Jeśli chcesz osiągnąć życie wieczne, zachowaj przykazania!”  (Mt 19, 17).  Jeśli chcesz! Pełnienie woli Boga to wynik miłości, a nie bierne podporządkowanie się rozkazowi.

Spotkanie dwóch wolności

Pełnić wolę Boga to z Nim rozmawiać, stawiać pytania, dyskutować, a czasem nawet – tak jak Jezus - wykrzyczeć, że czegoś nie chcę: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech mnie ominie ten kielich” (Mt 26, 39). Dojrzały chrześcijanin wie, że pełnienie woli Bożej nie ma nic wspólnego z predestynacją. Bóg nie decyduje za nas, lecz nam towarzyszy w realizowaniu naszych własnych scenariuszy życia i pragnie, byśmy te scenariusze pisali razem z Nim i w Jego obecności, gdyż wtedy będą one najpiękniejsze, a my znajdziemy w nas siłę, by je wypełnić. Podobnie postępują mądrzy i kochający rodzice, którzy nie chcą decydować za swoje dorastające dzieci, ale towarzyszą im w szukaniu i podejmowaniu mądrych decyzji. Czasem upominają i przestrzegają przed decyzjami pochopnymi czy błędnymi.

Ramka:

Bóg uczy nas rzeczywistości

Mądre decyzje możemy podejmować tylko wtedy, gdy rozumiemy nas samych i świat wokół nas. Bóg objawia nam prawdę o nas w potrójny sposób. Najpierw przez naturę, którą nas obdarzył i w której odkrywamy nasze możliwości, ale też ograniczenia i słabości. Dzięki temu wiem, co potrafię  czynić, a co przekracza moje możliwości. Po drugie, Bóg objawia prawdę o nas poprzez nasze marzenia, ideały i aspiracje, które wpisał w nasze serce. Mądrze i radośnie pełni wolę Bożą ten, kto uzgadnia swoje marzenia i tęsknoty z marzeniami i tęsknotami Boga. Po trzecie, Bóg wyjaśnia nam otaczającą nas rzeczywistość, dzięki której możemy odkryć to, co warto czynić, co jest godne człowieka i co przynosi radosne owoce.

Gdy nie naśladujemy Jezusa i gdy nie idziemy drogą błogosławieństwa, wtedy Bóg cierpi,  ale nie przestaje nas kochać. Gdy  powracamy na drogę dobra, prawdy i piękna, wtedy Bóg nie wypomina nam błędów z przeszłości, lecz urządza nam święto radości. Kto w obliczu każdej decyzji konsultuje się z Bogiem i bardziej ufa Bogu niż samemu sobie, ten ma „życie w pełni” (J 10, 10), czyli wybiera najlepszą z możliwych dróg życia. Bóg upewnia nas o tym, że Jego propozycji można słuchać tylko z miłości: „Jeżeli mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania” (J 14, 15).