Gody weselne

„Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów”

Greckim słowem gamos – gody weselne – określano zarówno samą ceremonię zawarcia małżeństwa i towarzyszące jej dni wesela, jak i miejsce, w którym się odbywała. Tak na przykład w Ewangelii św. Mateusza – w przypowieści o zaproszonych na ucztę weselną – mówi się, że kiedy sprowadzono gości z rozstajnych dróg, „gamos” zapełnił się leżącymi (przy stole), co zwykle tłumaczy się: „sala napełniła się biesiadnikami”. W niektórych z greckich manuskryptów umieszczono zresztą zamiast słowa gamos inne określenie sali biesiadnej – nymphon, mające wspólny rdzeń ze słowem nymphe (panna młoda) i nymphios (pan młody).

Wesele dzięki swojemu bogactwu treści stosunkowo łatwo przyjęło metaforyczne znaczenia. W Biblii stało się jednym z kluczowych pojęć w przepowiadaniu zbawienia, obrazem miłości Boga do ludzi, wielokrotnie odrzucanej przez naród wybrany, nazywany niekiedy przez proroków nierządnicą. Jezus sam nazywa siebie Oblubieńcem („Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi?”, Mk 2,19), choć Jego gody weselne z ludźmi dopełnią się dopiero w czasach ostatecznych.

W czasie wesela w Kanie Galilejskiej starosta weselny niespodziewanie chwali pana młodego: „Zachowałeś dobre wino aż do tej pory”. Wino było oczywiście głównym napojem godów weselnych, które zazwyczaj trwały do siedmiu dni. Cud przemienionej wody i udział Jezusa w weselu stają się dla nas zaproszeniem do radości przeżywanej we wspólnocie. W weselu w Kanie można widzieć też zapowiedź godów weselnych na końcu czasów, o których pisze św. Jan w Apokalipsie. Uczta weselna Jezusa-Baranka, na którą wszyscy są zaproszeni, to najgłębsze i ostateczne złączenie (komunia) Chrystusa z ludźmi (Ap 19, 7).