Listy

Dobre poczynania rządu

Mam tylko 18 lat i choć moje doświadczenie życiowe jest skromniejsze od innych ludzi, to jestem oburzona zachowaniem wielu z nich! Chodzi mi o bardzo liczne krytyczne wypowiedzi wobec rządzących. Jest bardzo duże grono tych, którzy w ogóle nie słuchają uwag dotyczących dobrych poczynań rządu czy prezydenta, a skupiają się tylko i wyłącznie na krytykowaniu. Tak samo subiektywne są media. Podejrzewam, że ich „uświadamianie” obywateli zależy od poglądów redaktorów naczelnych czy innych osób „przy władzy”. Nie chcę, żeby mój głos został odczytany jako obrona PiS-u czy Lecha Kaczyńskiego, a jako głos wołający o sprawiedliwy osąd wobec rządzących naszą Ojczyzną! Podejrzewam, że wszyscy źle życzący nie tylko organom rządzącym, ale też innym, „zwyczajnym” ludziom nie realizują w życiu zasad Dekalogu czy etyki chrześcijańskiej. Chcą tylko siać zło i zamieszanie w sercach ludzi, którzy wierzą w dobro tlące się w każdym ludzkim sercu.

Świadectwo o Kościele

Przedstawiam świadectwo pewnej słuchaczki Radia Maryja. Miała raka żołądka, umierała śmiercią głodową, w pełni świadomie. Modliła się swoim cierpieniem za rodzinę, Kościół, Polskę. Miała ogromne nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia. Umarła w momencie, gdy odmawialiśmy Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Swoim cierpieniem zaświadczyła, że nie ma podziału na Kościół łagiewnicki i toruński. Kościół jest Chrystusowy.

Zdziwienie i sprzeciw

Z największym zdumieniem przeczytałam w „Przewodniku Katolickim” (nr 4 z 22 stycznia br.) sondażowe pytanie: „Czy abp Dziwisz powinien przyjmować na rekolekcjach polityków PO?”. Nie mogę pojąć, że tygodnik o tak długiej i chlubnej tradycji zamieszcza tak bezsensowne pytanie. Rozumując w ten sposób, przygotujmy się na to, że przed wejściem do kościoła będziemy legitymowani i wpuszczani do świątyni w zależności od przynależności partyjnej.

Dziękuję za słowa

Humor i prostota – tak chyba najkrócej można scharakteryzować poezję śp. ks. Jana Twardowskiego. W takich to klimatach ksiądz poeta pokazuje mi świat, piękne drobiazgi codziennego życia i Boga. Również w ten sposób uczy wiary, zmusza do zastanowienia się nad tym, co w życiu najważniejsze. Czytając jego wiersze, uśmiecham się, wzruszam i dzięki nim jakoś przyjaźniej, cieplej patrzę na świat. Za te słowa jestem mu wdzięczna.