Przewodnik

Ojciec Święty Jan Paweł II dostrzegał istniejący u młodzieży głód wiary. Wiedział, że młodym potrzebny jest Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie. Na początku pontyfikatu nazwał ich „nadzieją świata, nadzieją Kościoła i swoją nadzieją”. To Jan Paweł II zainicjował Światowe Dni Młodzieży.

W Niedzielę Palmową 14 kwietnia 1984 r., odpowiadając na zaproszenie Papieża, na Plac św. Piotra przybyło około 300 tys. młodych z całego świata. Jan Paweł II mówił do nich: „Jezus Chrystus nie przestaje być ideałem, najdoskonalszym wzorem człowieczeństwa. Młodzi patrzą w Jego kierunku, ponieważ młodość oznacza szczególne «zapotrzebowanie» na takie człowieczeństwo (...), ponieważ [młodym] bardziej narzuca się pytanie: jaki ma być człowiek? Jakim człowiekiem warto być? Kim mam być ja sam, aby wypełnić właściwą treścią to człowieczeństwo, które mi jest dane?”.

Organizacja Narodów Zjednoczonych ogłosiła rok 1985 Międzynarodowym Rokiem Młodzieży. W Liście do młodych z 31 marca 1985 r. Jan Paweł II napisał m.in.: „Kościół szczególną uwagę przywiązuje do okresu młodości, jako kluczowego etapu życia każdego człowieka. Pytanie o wartość, pytanie o sens życia należy do szczególnego bogactwa młodości”.

W Niedzielę Palmową 1985 r. na spotkanie z Papieżem przybyły tłumy młodych. W Wielkanoc, 7 kwietnia 1985 r., w czasie błogosławieństwa „Urbi et Orbi” Jan Paweł II ogłosił, że od tej pory co roku w Niedzielę Palmową będą odbywały się Światowe Dni Młodzieży. I odbywały się: w 1986 – w Rzymie, 1987 – w Buenos Aires, 1989 – w Santiago de Compostela, 1991 – w Częstochowie, w 1993 r. w Denver, w 1995 w Manili, w 1997 – w Paryżu, w roku 2000 – w Rzymie, 2002 – w Toronto i 2005 – w Kolonii. W pozostałych latach obchody organizowano w diecezjach.

Jako duszpasterz młodzieży brałem udział w spotkaniach w Częstochowie, Manili, Paryżu, Rzymie, Toronto i Kolonii. Widziałem miliony ludzi (ok. 5 mln w Manili), których Jan Paweł II zjednał tak, jak nikt dotąd. Nie da się pojąć racjonalnie zjawiska, jakim było każde spotkanie młodych z Ojcem Świętym; emanacja życzliwości, radość, skupienie, modlitwa, otwarcie się na słuchanie Papieża – to tylko niektóre z moich doświadczeń. Każde miejsce spotkania było wyjątkowe, jakby działo się w innej przestrzeni, a nie na ziemi, na której jest tyle zła, przemocy, nienawiści – aktów, w jakich uczestniczą także ludzie młodzi...

Gdy 1 kwietnia 2005 r. umierającemu Papieżowi powiedziano, że na Placu św. Piotra modli się za niego młodzież, wówczas z wielkim trudem wypowiedział on pamiętne słowa: „Szukałem Was, a teraz przyszliście do mnie i za to Wam dziękuję”. Młodzi potrzebują dobrych, oddanych przewodników. Był nim – i nadal jest – Jan Paweł II.