Biblia prowadzi ku Bogu

Apostoł Paweł napisał w Pierwszym Liście do Koryntian: "Wszystko to zostało spisane w księgach świętych dla naszego pouczenia". Już samo dobre wychowanie wobec Boga - wobec Boga też trzeba być dobrze wychowanym - zakłada bliższe zainteresowanie się tymi pouczeniami. Powinnością zaś duszpasterzy chrześcijańskich jest nieustanna troska o to, żeby jak najliczniejsze rzesze wiernych zapoznawały się z nimi, aby według nich kształtować swoje codzienne życie.

Bardzo wyraźnie przypomina nam to Sobór Watykański II. W konstytucji soborowej "O Objawieniu Bożym" znajduje się zalecenie, żeby "całe nauczanie kościelne żywiło się i kierowało Pismem Świętym".

Wskazania powyższe nawiązują do głównych przejawów działalności duszpasterskiej Kościoła, zatroskanego przede wszystkim o zbawienie wiernych. Otóż warto zauważyć, że cała Biblia zrodziła się również ze swoiście pojętych potrzeb duszpasterskich.

Duszpasterstwem bowiem była w pewnym sensie owa troska, jaką Bóg sam osobiście lub przez swoich wysłanników otaczał naród wybrany w Starym Testamencie.

Duszpasterstwem w znaczeniu jeszcze bardziej dosłownym była działalność literacka ewangelistów, Pawła i pozostałych autorów Nowego Testamentu. Jako wyraz konkretnej troski duszpasterskiej nie jest Biblia kolekcją traktatów dogmatyczno-moralnych, choć z danych, zawartych w Biblii, można dziś niejeden tego rodzaju traktat zbudować. Biblia jest swoistym repertorium pouczeń, których domagało się tak życie codzienne narodu wybranego w Starym Testamencie, jak i równie konkretne, religijne potrzeby Izraela wedle ducha w Nowym Prawie.

Niekiedy autorzy natchnieni wyczuwali niejako te potrzeby i sami wychodzili im naprzeciw, kiedy indziej wierni zgłaszali swoje najrozmaitsze wątpliwości i pytania, na które otrzymywali potem odpowiedzi w formie całych ksiąg natchnionych. W Nowym Testamencie znajdują się całe zbiory ksiąg, które można by uznać za specjalne regulaminy duszpasterskie dla duszpasterzy, jakby listy pasterskie, inne nawiązują bardzo wyraźnie do pytań przysyłanych na przykład świętemu Pawłowi do rozstrzygnięcia.

Otóż, nawiązując do tych duszpasterskich potrzeb powstawania Pisma Świętego, my również wszystkie nasze działania duszpasterskie powinniśmy wykorzystywać do upowszechniania wśród naszych wiernych natchnionych pouczeń Biblii. Mówiąc inaczej, naszym duszpasterskim działaniom powinna towarzyszyć ustawiczna troska o apostolat biblijny.

Przyznajmy uczciwie: nie jest z tym najlepiej w Polsce. Biblijna kultura polskich katolików ciągle pozostawia wiele do życzenia, choć sytuacja poprawiła się dzięki powstałym po Soborze Watykańskim II zespołom i grupom modlitewno-formacyjnym, których duchowość najczęściej ma za podstawę właśnie Biblię. Nadal jednak nie ma u nas ogólnopolskiego Ośrodka Apostolatu Biblijnego, na wzór tych, które od wielu lat działają w Niemczech, Austrii, Szwajcarii czy we Francji. Prawie nie ma też podobnych ośrodków diecezjalnych, nad czym należy szczerze ubolewać i pomyśleć, w stosowych gremiach, o ich stopniowym tworzeniu.