Ksiądz odpowiada

(...) Nie wiem jak to właściwie przedstawić. Za dwa lata kończę czterdziestkę. Mam dobrą pracę, wspaniałą rodzinę, mogę też powiedzieć, że się jakoś dorobiłem, a coś się ze mną dzieje niedobrego. Nic mnie nie cieszy, nic mi się nie chce. Jakoś nie potrafię docenić mojej rodziny, pracy. Wydaje mi się, że moje życie teraz będzie już tylko takie szare i nudne. Zabraknie w nim tej nutki przygody, zdobywania, dochodzenia do czegoś. Jestem człowiekiem wierzącym i bardzo chciałbym właśnie w wierze znaleźć receptę na mój obecny stan.

Janusz

Pismo Święte mówi nam, że na wszystko w życiu przeznaczony jest odpowiedni czas. Na intensywną pracę, robienie kariery, dorabianie się, zakładanie rodziny. Ale jest też czas przeznaczony na refleksję, na spojrzenie za siebie, na podsumowanie pewnego etapu w życiu. Mam wrażenie, że właśnie taki czas Pan obecnie przeżywa. Mówi się nieraz o tak zwanym kryzysie wieku średniego. To też pewnie jedna z przyczyn Pańskiego stanu.

Chodzi o to, by umieć nadać swojemu życiu nowy, głębszy sens, by dalsze życiowe zmagania, pokonywanie trudności przynosiły nam satysfakcję, byśmy każdy kolejny dzień przeżywali jak fascynującą przygodę. Wnioskuję z Pańskiego listu, że poprzedni etap życia poświęcił Pan dla siebie. Swojej rodzinie, pracy, majątkowi. Fakt, że przestało to Pana cieszyć, jest na pewno sygnałem, że coś trzeba w sobie zmienić.

Pan Bóg często działa w taki sposób, że zmusza niejako człowieka do zajrzenia w głąb siebie, do podjęcia trudu nawrócenia, wejścia na Boże drogi. Jeżeli te okresy smutku i zadumy odbieramy w duchu wiary, to mamy próbować podjąć pracę nad sobą, ten mozolny wysiłek zbliżenia się do Boga, który pragnie uleczyć głębię naszego serca.

Wszystko powinniśmy zaczynać od modlitwy. Od odważnego stanięcia przed Bożym Obliczem. Od ciągłego pokornego pytania: jaka jest wola Boża w stosunku do mnie. Czego Pan Bóg ode mnie chce? Jaką drogą mam pójść? Ta modlitwa nie może być tylko spełnieniem obowiązku, lecz musi być natarczywym wołaniem o Bożą odpowiedź. Musi być pełna determinacji i wiary, że Pan Bóg może to wszystko zmienić.

Pisał Pan o swoich życiowych osiągnięciach, o swojej rodzinie. Proszę spróbować w modlitwie częściej dziękować Panu Bogu za to wszystko. Trzeba mówić o swojej wdzięczności, bo przecież każde dobro, którym możemy się cieszyć, pochodzi z ręki Boga. A równocześnie warto pytać Boga o to, czemu mają służyć otrzymane przez Pana dary. Na pewno są one potrzebne Waszej rodzinie, ale przecież chyba można się też nimi dzielić.

Pan Bóg powołuje nas do życia we wspólnocie. Pełnię szczęścia człowiek może osiągnąć nie tyle służąc sobie, co w służbie drugiemu. Skoro Pan już tyle osiągnął dla siebie, to może właśnie przyszła pora na większą troskę i większą służbę dla innych. Taka praca może stać się nieustającym źródłem motywacji i satysfakcji. Służba drugiemu człowiekowi to pełna realizacja chrześcijańskiego powołania, a zarazem odpowiedź na nasze najgłębsze potrzeby. Prawdziwa troska o innych potrafi nadać życiu nowy sens i przywrócić radość, czego z serca Panu życzę.