Spotkajmy się u Dąbrowieckiej Matki

Historia sanktuarium Matki Bożej Dąbrowieckiej w Dąbrówce Kościelnej sięga XIII wieku. Pierwsza wzmianka na temat kościoła, położonego na terenie Puszczy Zielonki, datowana jest jednak na 1520 rok. Na przestrzeni kolejnych czterech wieków świątynia zmieniała swój wygląd w wyniku rozbiórek, przebudowy i pożarów, które trawiły ją dwukrotnie (w 1774 i w 1925 roku). W 1928 roku dokonano poświęcenia kamienia pod nową, murowaną świątynię w stylu neobarokowym. Ostatecznie kościół doczekał się uroczystej konsekracji dopiero w maju 1964 roku. Niespełna rok później rozpoczęto prace przy budowie nowego ołtarza. Skoro o ołtarzu mowa, to warto nadmienić, że ozdabia go wizerunek Najświętszej Maryi Panny. Losy Cudownego Obrazu Matki Bożej, przed którym wierni od setek lat pozostawiali wota dziękczynne za otrzymane łaski, są równie burzliwe, co samego sanktuarium. Dość powiedzieć, że obraz, o którego istnieniu dowiadujemy się pierwszy raz w 1609 roku, spłonął podczas pożaru, podobnie jak później jego pierwsza kopia. Kolejne dwie kopie również nie doczekały współczesnych czasów. Ostatni jak dotąd wizerunek Matki Boskiej Dąbrowieckiej pędzla Leonarda Tortwirta znajduje się w kościele od 1956 roku. W 1969 roku otrzymał on z rąk Prymasa kardynała Stefana Wyszyńskiego korony papieskie, które dwadzieścia lat później skradziono. Na następne Dąbrowicka Pani musiała czekać aż do czerwca 1994 roku. Dziś sanktuarium z Cudownym Obrazem rokrocznie odwiedzają pielgrzymi nie tylko z diecezji, ale i z całej Wielkopolski.