PIOTR I OJCIEC

Za każdym razem, kiedy biorę do ręki nadzwyczajne wydanie "L'Osservatore Romano", które ukazało się 16 października 1978 roku o godz. 18.43, zatrzymuję się przy krótkim tekście, znajdującym się obok portretu Jana Pawła II: "Pietro e padre", tzn. Piotr i ojciec. Niepodpisany autor przemawia w nim na sposób wręcz proroczy: "Twoja obecność będzie powszechnym ojcostwem. Jesteś punktem odniesienia dla wszystkich ludzi, którzy wierzą w wartości ducha, pokoju i zgody między ludźmi. Dlatego w Twoim posłannictwie i życiu odzwierciedli się cierpienie miłości. Twoja odpowiedź na powołanie będzie zaprawdę oddawaniem życia w sposób najczystszy i najbardziej radykalny, zgodny z Ewangelią. Ty kochasz wszystkich, lecz nie wszyscy będą kochali Ciebie, ponieważ bycie dzieckiem oznacza brak uszanowania dla tego, o co proszą i co otrzymują z pełni, którą ma ojciec. Również w nas wierzących, mimo dobrych chęci, odpowiedź nie będzie równała się Twojej serdecznej trosce, i to będzie częścią Twojego codziennego zmagania i samotności przed Bogiem. Droga, którą rozpocząłeś, będzie Drogą krzyżową".

Istotnie tak się właśnie stało. Kiedy patrzymy na Jana Pawła II z perspektywy całego Jego życia i śmierci, nie ma wątpliwości, że największą siłą przygotowującą i towarzyszącą temu pontyfikatowi było cierpienie. Od najwcześniejszych lat przygotowało ono Karola Wojtyłę do zadania, którego nie da się inaczej określić jak zadanie wszczepione w dzieło Cierpiącego Sługi Jahwe. Wprawdzie słowa Izajaszowego proroctwa odnosimy najpierw do Chrystusa, jednak nie można uciec przed myślą, że w jakiś sposób określają one także sylwetkę Papieża, który wszedł w ślady Pana.

On zrozumiał, iż każde serce, które patrzy na wielkość ofiary Chrystusa, uczy się kochać na miarę Chrystusową. Uczy się poświęcać z miłości do Boga wszystko, co jest mu drogie i bliskie. Swoim życiem i pracą Ojciec Święty udowodnił, że istnieje owa szczególna wielkość ducha, która w człowieku niewspółmiernie przerasta ciało. Co więcej, gdy jest ono chore i niesprawne, a człowiek niezdolny do życia i działania, ta wewnętrzna dojrzałość i wielkość duchowa tym bardziej staje się widoczna, stanowiąc przejmującą lekcję dla współczesnych. Papież całym życiem powiedział do nas, że właśnie "w miarę jak człowiek bierze swój krzyż, łącząc się duchowo z Krzyżem Chrystusa, odsłania się przed nim zbawczy sens cierpienia. Człowiek nie odnajduje tego sensu na swoim ludzkim poziomie, ale na poziomie cierpienia Chrystusa. Równocześnie jednak z tego Chrystusowego poziomu ów zbawczy sens cierpienia zstępuje na poziom człowieka i staje się poniekąd wyrazem jego własnej odpowiedzi. Wówczas też człowiek odnajduje w swoim cierpieniu pokój wewnętrzny" - ten pokój, który promieniował podczas liturgii umierania Ojca Świętego zakończonej słowem "Amen", i który dzisiaj po Jego śmierci promieniuje na każdego z nas.