Cnota wytrwałości

Dobrze, że potrafisz rozpoznać w sobie potrzebę modlitwy i starasz się wtedy iść za głosem serca. Ja jednak chciałbym przekonać Cię do większej regularności i stałości w praktykowaniu życia duchowego.

Zauważ, że powtarzalność, cykliczność jest wpisana w stworzenie. Niemal wszystkie zjawiska w przyrodzie się powtarzają. Żeby jednostka mogła przetrwać, musi ciągle powtarzać pewne czynności. Tak samo się dzieje z przetrwaniem gatunku. Pan Bóg wpisał cykliczność w naszą naturę.

Regularne: sen, posiłek praca i odpoczynek zapewniają człowiekowi dobre zdrowie fizyczne. Owszem, potrafimy przeżyć w bałaganie, poradzić sobie z brakiem porządku, lecz wydatnie obniża to nasze fizyczne możliwości. Można nie dosypiać, nie dojadać, pracować na pełnych obrotach przez długi czas, korzystając z rezerw organizmu. W końcu jednak to się na człowieku mści.

Nasze życie duchowe podlega podobnym prawom. Praktykowane z cierpliwością i wytrwałością, powoli i regularnie, przynosi błogosławione owoce - pomaga duszy otworzyć się na miłość, którą Pan Bóg chce jej ofiarować. Pobożność praktykowana skokowo może i zaspokaja doraźną potrzebę, lecz nie prowadzi do przyjaźni z Bogiem. Nie pozwala na doświadczanie prawdziwej więzi z Chrystusem.

Bardzo groźne dla życia duchowego może być subiektywne wrażenie osiągnięcia pewnego pożądanego pułapu. Człowiek, któremu się wydaje, że zrobił już wystarczająco dużo, zatrzymuje się w swych staraniach. A jest to duży błąd! "Kto przerywa tok swoich ćwiczeń duchowych i modlitwy, podobny jest do tego, kto pozwala, żeby ptak uciekł z jego ręki; trudno mu będzie złapać go znowu" (Św. Jan od Krzyża). Św. Augustyn wypowiada się w podobnym tonie: "Jeśli zdarzy ci się powiedzieć: To wystarczy, osiągnąłem doskonałość, wszystko będzie stracone. Bowiem rolą doskonałości jest uświadamianie niedoskonałości".

A przede wszystkim pamiętaj o tym, że każda modlitwa, Eucharystia, Komunia, spowiedź to spotkanie z Jezusem. Gdy zapraszasz go do swego serca często i regularnie, dajesz Mu dowody swej miłości i szacunku. Porównując to z życiem rodzinnym - nie można tylko czasem kochać męża, żony czy dzieci. Miłość powinna być stała i ciągle okazywana. Wytrwałość w życiu duchowym jest okazywaniem miłości Chrystusowi.

Przypominają mi się słowa popularnej kiedyś piosenki religijnej: "Ciągle zaczynam od nowa, choć czasem w drodze upadam". Nie ma lepszego środka do osiągnięcia życia duchowego, niż nieustanne rozpoczynanie na nowo i powstrzymywanie się od myśli, że uczyniliśmy wystarczająco wiele. Trzeba cierpliwie znosić własne błędy, nie zrażać się nimi, i zaczynać ciągle od nowa. Pan Bóg nagradza nas nie tyle za efekty, co za nasze starania.

Jestem gorącym zwolennikiem różnorodności w życiu duchowym. Jednostajność grozi nudą i zniechęceniem. Tą wielość zapewniają nam święta i uroczystości, mogą to być pielgrzymki i spotkania, ale nie przerywanie naszych stałych praktyk pobożnych. Mam nadzieję, że teraz lepiej rozumiesz potrzebę stałości w duchowym rozwoju i lepiej o nią zadbasz.