Życie wieczne to za mało

(...) Ksiądz katecheta na lekcjach próbował nam wytłumaczyć, że warto być człowiekiem wierzącym. Mnie tam nie przekonał. Ja lubię proste i jasne wyjaśnienia, a katecheta tak się zamotał, że szkoda gadać. No oczywiście najwięcej mówił o życiu wiecznym, ale ja jestem młody, mam 17 lat i bardziej interesuje mnie na razie życie doczesne. Jakie więc mogę mieć doczesne korzyści z tego, że uwierzę? Czy naprawdę Kościół nie może wreszcie poszukać jakiegoś innego fajnego argumentu, tylko ciągle nabierać ludzi na to wieczne życie?

Kościół, głosząc Chrystusa, nie ogranicza się tylko wyłącznie do obietnicy życia wiecznego. Pokazuje zawsze tę perspektywę wieczności, lecz nie koncentruje się tylko i wyłącznie na niej. Myślę, że to przeoczyłeś.

Natomiast, jakie są doczesne korzyści z wiary? Nie można życia traktować tylko wyłącznie jako wielką próbę przed wiecznością. Pan Bóg nas kocha i pragnie, byśmy byli szczęśliwi. Szczęście wieczne musi rozpocząć się już tu, w doczesności. A na czym ma ono polegać? Na doświadczaniu wiecznej miłości Bożej!

Wiem, że jestem kochany i nie muszę na tę miłość w żaden sposób zasługiwać, zarabiać. Pan Bóg akceptuje mnie takiego, jakim jestem. Nie boję się, że ta miłość się skończy. Jak to niestety bywa z ludzkimi miłościami.

Następną korzyścią może być fakt, że ufając Bogu i żyjąc według Jego słów, wybieram pewną drogę przez życie. Pewną, to znaczy bezpieczną. Taką, na której nie skrzywdzę siebie, będę się też starał unikać krzywdzenia innych ludzi. To może wydaje się być mało prawdopodobne, ale są jeszcze na tym świecie ludzie, którym na tym zależy. I wcale nie jest ich tak strasznie mało!

Wiara w Jezusa uwalnia człowieka z samotności. Może mieć świadomość nieustannej, miłującej obecności Boga. Może w każdej chwili się do Niego zwrócić. I powiedzieć Mu naprawdę o wszystkim, bez ryzyka, że Pan Bóg oceni, potępi i zostawi. Jak to się niektórym tak zwanym naszym "przyjaciołom" zdarza.

Ta korzyść może być trochę mniej widoczna w naszym kraju na skutek masowości polskiego katolicyzmu. Lecz pozwól, że przypomnę początki Kościoła i to, co stawało się powodem wielu nawróceń. Ludzie patrzący na chrześcijan z boku mówili: "Patrzcie, jak oni się miłują!" Rzeczywiście w wielu wspólnotach taka miłość wzajemna jest praktykowana. W wielu wypadkach to, że jesteś chrześcijaninem, może cię zbliżyć do innych ludzi, zapewnić pomoc i życzliwość nawet obcych osób.

Myślę też, że wielu, naprawdę wielu ludzi potrafi zmobilizować się do dobra, szacunku, szlachetności, pojednania, miłości właśnie dzięki temu, że wierzą w Chrystusa. Ta wiara przemienia ich życie, nadaje mu głębszy wymiar.

Nie lekceważyłbym też tak do końca argumentu o wiecznym życiu. Choć na razie jesteś młody i wieczność mało Cię interesuje, obawiam się, że niedługo zacznie się to zmieniać. Chyba, że błędne były moje odczucia i nie jesteś tak inteligentnym i wrażliwym człowiekiem, jak sugeruje to treść Twego listu. To, co wydarzy się po śmierci, może nadać znaczenia całej doczesności!