"Więcej czadu!"

Taka reklama zobowiązuje, dlatego szczerze mówiąc jestem trochę zawiedziona, ale i tak się cieszę, że taki festiwal w ogóle się odbywa. Określenie "muzyka chrześcijańska" jest trochę niefortunne, zgadzam się z tymi artystami, którzy mówią, że muzyka może być albo dobra, albo zła. Janusz Kotarba, nieżyjący już twórca pisma muzycznego "RUAH" często powtarzał, że istnieje tylko muzyka chrześcijan i już. Chrześcijan, którzy się przyznają do Jezusa Chrystusa, i właśnie tacy goszczą od sześciu lat w Toruniu. Aż mnie kusi, żeby jednak wspomnieć, że i tu były dziwne wpadki, np. występ Natalii Kukulskiej. Organizatorzy piszą o Festiwalu, że "...jest prezentacją artystów wykonujących współczesną, profesjonalną muzykę chrześcijańską, adresowaną do młodych ludzi. Inspiracją artystów, utożsamiających się ze sceną chrześcijańską, jest Ewangelia, a ich twórcza działalność jest także formą świadectwa wiary". Brzmi bardzo zachęcająco i w rzeczywistości atmosfera Festiwalu taka właśnie jest. Tłumy młodych ludzi, którzy ostatni weekend czerwca zaznaczają sobie w kalendarzu już na początku roku. Sama będąc rok temu na ostatnim koncercie Festiwalu, a był to koncert zespołu 2Tm2,3, pomyślałam sobie, że to wielka szkoda, że kiedy ja byłam taka młoda nie mogłam równocześnie bawić się i modlić. Pomyślałam sobie: wielkie szczęście ma ta młodzież. W tym roku też miałam podobną refleksję. A jednak mam wrażenie, że można taki Festiwal przygotować jeszcze lepiej. Nie chcę krytykować, ale, z całym szacunkiem do Eleni, czy jej miejsce jest na festiwalu młodzieżowym? Również goście zagraniczni, nikomu tu nie znane "gwiazdy" miejscowe być może, grające muzykę bardzo średnią, bardzo popową, a co najwyżej rockowo- popową (nie wiem co gorsze), po co? Od razu sobie myślę: szkoda pieniędzy, bo przecież wprawdzie Festiwal za darmo, ale zespołom trzeba płacić. Dlaczego nie można zaprosić faktycznej światowej gwiazdy sceny chrześcijańskiej, zespołu P.O.D.? To byłoby wydarzenie! Wtedy Festiwal mógłby nawet trwać jeden dzień. Przy okazji wypełniłby misję ewangelizacyjną, bo P.O.D. ma wielu fanów wśród ludzi nie chcących słyszeć o Bogu. Na pewno zjechaliby się do Torunia. Prawda jest taka, że publiczność czeka na zespoły wcale nie popowe - wtedy robi się bardzo letnio, nudnawo, biesiadnie. Kiedy grają głośne gitary lub kołysze reggae, pojawia się nagle spory tłum i Festiwal zaczyna nabierać sensu. Mam nadzieję, że organizatorzy nie zrezygnują całkowicie z ambitniejszej muzyki na rzecz bezpiecznego popu i zaskoczą czymś w przyszłym roku. Życzę im wielu sponsorów dla kolejnej edycji Festiwalu.