Poduszki powietrzne

Są to urządzenia zabezpieczające kierowcę i pasażera samochodu przed skutkami zderzeń czołowych i bocznych.

Już w roku 1951 próbowano zamontować na kierownicy pierwszą nadmuchiwaną poduszkę. Miała stanowić miękki „amortyzator” dla głowy kierowcy. Problemem było jednak, jak ją napełnić, aby spełniła rolę „amortyzatora”. Wiedziano, że musi się to odbywać z ogromną szybkością, nie dłuższą niż 20-30 milisekund. Przeciętna pojemność poduszki kierowcy wynosi 60 l. Żaden kompresor takiej ilości powietrza i z taką dużą szybkością nie wpompuje do poduszki. Zaczęto prowadzić badania z wykorzystaniem materiałów wojskowych (np. paliwo rakietowe). Niestety, te eksperymenty kończyły się niepowodzeniem. Dopiero zastosowanie nieorganicznego paliwa, jakim jest azydek sodu, stanowiło punkt zwrotny w wykorzystaniu poduszek powietrznych dla ratowania życia kierowcy i pasażera w czasie wypadku drogowego.

Odpaleniem poduszki steruje układ elektroniczny, który wykrywa przekroczenie maksymalnych „przeciążeń” w odpowiednim kierunku. Za napełnienie poduszki odpowiada generator gazowy zasilany materiałem wybuchowym (azydek sodu). Aktywacja poduszki powietrznej może nastąpić, jeśli samochód będzie się poruszać z prędkością nie mniejszą niż... 20-30 km/h, a kierunek uderzenia odchylony jest o mniej niż 45 stopni od osi wzdłużnej pojazdu.

Poduszka powietrzna niewątpliwie ratuje życie, jednakże pod warunkiem, że zna się związane z jej potencjałem ryzyka i stosuje się do pewnych reguł: nie zastępuje pasów bezpieczeństwa, wręcz przeciwnie wymaga ich zapięcia. Nie wolno także naklejać na pokrywę poduszki żadnych naklejek, uchwytu okularów, może to spowodować zablokowanie się pokrywy poduszki. Poduszka nie otworzy się wcale lub niewłaściwie. Czyszczenie pokrywy poduszki środkami chemicznymi (sprej do kokpitu) może spowodować utwardzenie miejsc, które w czasie wypadku powinny pęknąć, aby poduszka mogła prawidłowo zadziałać.

System działania poduszki powietrznej został opatentowany przez firmę Mercedes w roku 1971. Poduszki powietrzne montowano kiedyś wyłącznie w samochodach luksusowych. Obecnie są standardem nawet w najmniejszych samochodach.