Przestrzeń dla Tajemnicy

Jest to „niemalże początek”, ponieważ opowieść o narodzeniu następuje po rodowodzie Jezusa, napisanym w taki sposób, by przedstawić Go jako potomka Dawida – oczekiwanego Mesjasza. Święty Józef i jego prawne ojcostwo staje się w ten sposób mostem pozwalającym połączyć życie Jezusa z historią starotestamentalnego Izraela. Maryja i przynoszone przez Nią nowe życie jest z kolei obrazem radykalnej nowości rozdziału historii zbawienia, który się rozpoczyna.

Opowieść o narodzeniu Jezusa w wersji Mateuszowej zawiera w sobie także jasną podpowiedź, w jaki sposób możemy w naszym życiu tworzyć przestrzeń na przyjęcie Bożej Tajemnicy. Po prawnym zawarciu małżeństwa, ale przed jego skonsumowaniem przez zamieszkanie razem (zwyczaje zawierania małżeństwa w Palestynie w tym czasie były podzielone na dwa etapy), Maryja zachodzi w ciążę. Józef staje przed wyborem, czy upublicznić ten fakt i narazić Maryję na ukamienowanie, czy też próbować wziąć w nawias Prawo. Innymi słowy, Józef staje przed dylematem wyboru między odruchem „konserwatysty”, który byłby gotów literalnie aplikować Prawo, a odruchem „liberała – progresisty”, który uważałby, że należy w tym wypadku zapomnieć o Prawie. Józef decyduje się zaaplikować Prawo w wymiarze prywatnym – oddalić swą żonę potajemnie. Tak bezkompromisowa (sic!) – roztropna, ale i pełna empatii dla drugiego – postawa potwierdza jego sprawiedliwość i otwiera go na specjalną Bożą interwencję, która pozwoli mu uznać, że „z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło”.

Czy w świecie rozdartym przez plemienne podziały opis postawy Józefa nie zawiera w sobie jednego z najważniejszych przesłań dla nas dzisiaj? Jeśli tak właśnie rozpoczyna się Nowy Testament, to pewnie bez opisanej wyżej bezkompromisowości nie będziemy w stanie go ani właściwie zrozumieć, ani przekazać dalej.

Słowa Ewangelii według św. Mateusza   

Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem sprawiedliwym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie.

Gdy powziął tę myśl, oto Anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: «Oto dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel», to znaczy Bóg z nami.

Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił Anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.

Mt 1, 18–24