Dlaczego liturgia nas nudzi, skoro ma nas przemieniać?

Leon XIV od początku tego roku podczas audiencji generalnych zaczął komentować dokumenty Soboru Watykańskiego II. W jednej z katechez mówił, że przez swoje rytuały i modlitwy liturgia „kształtuje naszą tożsamość”, „nadaje kształt Ciału Chrystusa” oraz „przekształca tych, którzy są wewnątrz Kościoła” w uczniów Chrystusa, aby mogli doświadczać zbawienia w swoim życiu i przyciągać do Boga innych ludzi.

Liturgia niewątpliwie jest uczestnictwem i niełatwym wyzwaniem, zwłaszcza dzisiaj, kiedy, jak to ktoś żartobliwie ujął, posługujemy się na co dzień „bronią masowego rozpraszania się”. Często słyszę, że gdy rozpoczyna się modlitwa eucharystyczna, wielu ludzi po prostu się „wyłącza”. Celebrans coś tam odmawia, a uwaga wiernego biegnie w stronę pracy, problemów, trosk czy zwykłych fantazji. Być może dzieje się tak dlatego, że nic nowego się tutaj nie dzieje. Te same słowa. Te same gesty.  Powtarzalność i prostota mogą nas nudzić, ponieważ ukrywające się za nimi skarby można odkryć tylko dzięki uważności, zaciekawieniu i słuchaniu, które Konstytucja o liturgii nazywa „należytym usposobieniem duszy”. A jest to umiejętność, której na co dzień rzadko się uczymy.

Już w pierwszej katechezie komentując dokumenty soborowe papież stwierdził, że konieczne jest „ponowne odczytanie tych tekstów i refleksja nad ich treścią”, ponieważ wciąż „musimy szukać dróg i sposobów realizacji jego intuicji”, bo ten sobór „nadal stanowi dziś gwiazdę polarną drogi Kościoła”. Można więc powiedzieć, że Sobór Watykański II jeszcze się nie skończył i jest wciąż w fazie wdrażania. Idąc za natchnieniem obecnego papieża, przez najbliższe tygodnie spróbujemy wniknąć głębiej w treść III modlitwy eucharystycznej, będącej jednym z owoców ostatniego soboru. Na jej przykładzie przyjrzymy się, czym w naszym życiu jest liturgia i my jako Kościół. Moim skromnym celem jest to, aby ten cykl mógł stać się zachętą i pomocą do bardziej świadomego, czynnego i owocnego przeżywania liturgii, która tak naprawdę nie kończy się w kościele, lecz trwa w codziennym życiu.