Splecione jedno z drugim

W domu Marty, Marii i Łazarza Jezus znalazł przyjaźń. Tutaj czuł się u siebie, mógł odetchnąć, był przyjmowany serdecznie, z radością. To dom, którego drzwi zawsze były dla Niego otwarte. Doświadczał tutaj wielkiej miłości i troskliwości.
Relacje z rodzeństwem z Betanii oparte były na zaufaniu i szczerości. Marta i Maria potrafiły rozmawiać z Jezusem o swoim rozczarowaniu i trudnych emocjach, Tak było, gdy Łazarz zmarł po krótkiej chorobie. Ale potrafiły też wyznać Mu szczerą wiarę i nadzieję na wskrzeszenie brata. Zmęczona, rozgoryczona Marta wiedziała również, że może otwarcie powiedzieć Jezusowi o swoim żalu do siostry, która nie spełniała jej oczekiwań, nie pomagała w kuchennej krzątaninie, całą swoją uwagę skupiając na umiłowanym Gościu.
Otwarta komunikacja polega nie tylko na odważnym i szczerym mówieniu o tym, co ważne, budujące, ale też o tym, co frustrujące i trudne. Komunikacja nie istnieje bez odwagi słuchania o rzeczach trudnych. Nie wiemy, o czym Jezus mówił zasłuchanej Marii. Ale znamy Jego odpowiedź na skargi Marty. Nauczyciel nie krytykuje jej zakrzątania i zaabsorbowania sprawami przyziemnymi, zwraca jednak uwagę, że rozpraszanie swojego zaangażowania na wiele różnych spraw może odebrać nam szansę na usłyszenie tego, co najważniejsze.
Przyjaźń jest jak gościnny dom. Znakiem tej gościnności jest umiejętność słuchania, skoncentrowanie na drugim człowieku i na tym, co z sobą przynosi, przekraczając próg tego domu. Ale znakiem gościnności jest też troskliwość o to, by czuł się w tym domu dobrze. Dbałość o codzienne drobiazgi, na które składa się życie, jak posiłek, stworzenie dobrych warunków do odpoczynku i rozmowy, jest tak samo ważną formą miłości, jak porzucenie wszystkiego po to, by być dla drugiego. Bliskość więc buduje się zarówno przez troskliwe zakrzątnięcie wokół dobrego samopoczucia drugiej osoby, jak i przez słuchanie jej, przyjęcie tego, co ofiaruje swoimi słowami.
Obecność – prawdziwa, zaangażowana obecność – składa się ze słuchania i ze służby. Tajemnica bliskości polega na równowadze między jednym i drugim. Nietrudno przecież znaleźć się w sytuacji, gdy chcąc być dla drugiego, nie zauważa się jego rzeczywistych potrzeb: głodu, zmęczenia, pragnienia. I na odwrót: łatwo wyobrazić sobie nieporozumienie polegające na tym, że rozpraszamy się na tysiące drobiazgów, przez które chcemy okazać drugiemu naszą miłość, podczas gdy on chce tylko tego, byśmy przy nim byli. W Betanii, w domu Marty, Marii i Łazarza, uczymy się więc, że przyjaźń polega na wrażliwym reagowaniu na siebie wzajemnie, na otwarciu dla drugiego, na troskliwości i zasłuchaniu.
Nasze wspólnoty będą jak dom w Betanii, gdy znajdziemy w sobie zarówno hojność i odwagę słuchania Boga, kojącej bliskości siedzenia u Jego stóp, jak i – również wymagającą odwagi i hojności – postawę służenia i poświęcenia czasu, energii i siły na wyzwania, które tego wymagają. Ta druga postawa często zresztą jest niedoceniana, niezauważana, spychana na drugi plan. Któż z nas nie wolałby posiedzieć u stóp Jezusa, kontemplować Jego słowa, wpatrywać się w Jego oczy i chłonąć Jego miłość, zamiast martwić się, czy człowiek, w którym On mieszka, ma co jeść, jest bezpieczny i dobrze zaopatrzony? A jednak jedno i drugie jest ważne. Kuchenna rewolucja Marty mówi nam, że potrzebujemy równowagi i harmonii, dopełniając się i uzupełniając w tworzeniu dobrych, życiodajnych relacji z Bogiem i między nami, bez wartościowania, która postawa jest doskonalsza: kontemplacja czy zaangażowanie. Życie jest tam, gdzie potrafimy jedno spleść z drugim w nierozerwalny węzeł miłości.