Trwałość małżeństwa po śmierci

"Jestem w trudnej sytuacji życiowej. Moja żona, którą bardzo kocham i z którą przeżyłem 30 lat, umiera. Jestem osobą głęboko wierzącą i ufam, że w tamtym życiu będzie uczestniczyć w zmartwychwstaniu Pana. Wiem, że będę za nią tęsknić. Mój ból na myśl o jej utracie jest ogromny. Czy mógłbym otrzymać jakieś pocieszenie – pouczenie w kwestii zmarłych obcowania? Czy ja kiedyś w tamtym świecie się z nią spotkam? Czy nasza miłość w „tamtym” życiu będzie miała znaczenie?" Bartłomiej

Temat nie jest łatwy. Muszę przyznać, że kiedy chowam bliskiego mi człowieka, to nie tylko mam łzy w oczach, ściśnięte gardło, ale także brakuje mi słów. I może dobrze, że tak jest. To znak, że jeszcze nie wyzbyliśmy się uczuć.

Śmierć to chyba najtrudniejsze wydarzenie w naszym życiu. Jak się pogodzić z tym, że ktoś bliski odchodzi? Tyle wspólnie przeżytych lat i koniec… Bogu dziękujmy za łaskę wiary, bo dzięki niej wiemy, że życie zmienia się, ale się nie kończy. Chrystus zapewnia nas, że jest niebo, wieczność. Inaczej cały nasz trud tutaj na ziemi nie miałby sensu.

Zanim żona odejdzie, bardzo ją kochaj, bądź dla niej dobry. Racje miał poeta, mówiąc „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą”. Relacja z drugim człowiekiem, świadomość, że się kocha i jest się kochanym, to największy skarb na ziemi. Nie zastąpi go żadne bogactwo.

Kiedy małżonka odejdzie, nie bój się łez. Pan Jezus też zapłakał, kiedy umarł jego przyjaciel Łazarz. Pamiętaj jednak, że nadal będziesz przy niej dzięki modlitwie. Może jej będzie potrzebowała, a jeśli będzie w niebie, to ona się Tobie odwdzięczy wstawiennictwem u Boga.

Jezus powiedział: „Ja jestem zmartwychwstanie i życie, każdy kto wierzy we mnie, choćby i umarł, żyć będzie”. Aby spokojnie przyjąć śmierć bliskiej osoby, trzeba przylgnąć do Jezusa. Takie przylgnięcie do Zbawiciela nie tylko ukoi ból, ale pomoże nam, byśmy zasłużyli na wieczność. A wtedy spotkamy tych, których kochaliśmy na ziemi.