Powołanie Apostoła Narodów

Św. Paweł jako Szaweł był gorliwym Żydem, przywiązanym do tradycji. Ostro występował przeciwko chrześcijanom. W Dziejach Apostolskich św. Łukasz napisał, że „siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich”. To on był świadkiem kamienowania św. Szczepana. Ukamienowanie było karą za bluźnierstwo, a zadaniem świadków bluźnierstwa było rozpocząć kamienowanie. Szaweł czynnie więc przyczynił się do śmierci pierwszego męczennika Kościoła. Ta gorliwość w prześladowaniu chrześcijan skłoniła go, by udać się do Damaszku, pojmać praktykujących w tamtejszych synagogach chrześcijan i przywieźć ich do Jerozolimy. Jednak ta misja zakończyła się dla Szawła niespodziewanie.

W drodze do Damaszku „olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos: «Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?» - «Kto jesteś, Panie?» - powiedział. A On: «Jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić»”. Oślepiony światłem Szaweł z pomocą towarzyszy udał się do Damaszku. Tam otworzyły się mu oczy, przyjął chrzest i stamtąd rozpoczął działalność ewangelizacyjną na niespotykaną skalę, zyskując miano Apostoła Narodów.

Nawrócenie św. Pawła było wypełnieniem słów Jezusa: „Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. Paweł narodził się na nowo z wody i Ducha. Ale nie nastąpiło to jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Minęły trzy dni nim Paweł znów przejrzał i otrzymał chrzest z rąk tych, których miał wydać. Minęło wiele miesięcy nim wyruszył w świat ewangelizować, spędzając je w Damaszku wśród swych nowych braci.

Równie ważne jak nawrócenie jest w tej historii powołanie. Głos, który usłyszał św. Paweł, był głosem powołania. Bóg powiedział o nim: „Wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie imię moje do pogan i królów i do synów Izraela”. Działanie Pana Boga jest co najmniej zaskakujące. Oto ten, który wszystkie siły wkładał w zwalczanie chrześcijan, teraz cały swój dynamizm, zapał, mądrość, gorliwość wykorzystuje do głoszenia Boga po wszystkie krańce ziemi. Będzie podróżował, zakładał pierwsze wspólnoty chrześcijańskie, będzie dbał o nie, pisał listy, odwiedzał. Będzie orędownikiem jedności wśród wyznawców Chrystusa. Nieprzypadkowo Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan kończy się w święto Nawrócenia św. Pawła. Jego przykład pokazuje, że powołanie dotyczy każdego człowieka. Nawet wroga Kościoła. Trzeba tylko to powołanie w sobie odkryć. Trzeba też odwagi, by powiedzieć Bogu: „tak”, bo Pan Bóg ma często wobec nas inne plany, niż byśmy chcieli. Św. Paweł nie spodziewał się, że wejdzie do rodziny chrześcijańskiej, którą prześladował. Św. Augustyn, który przed nawróceniem wiódł beztroskie i hulaszcze życie, też się raczej nie spodziewał, że zostanie zaliczony do grona Ojców Kościoła. A ile jest nieznanych powołań, tych na co dzień? Ilu młodych ludzi ku swojemu zdziwieniu odkrywa, że Pan Bóg chce, by przekreślili dla Niego swoje marzenia i plany o rodzinie, karierze zawodowej, wielkim świecie i całkowicie oddali się na służbę Jemu?

Św. Paweł zginął śmiercią męczeńską w tym samym roku, co św. Piotr. Dwoje ludzi o zupełnie różnych życiorysach dziś stanowi filary Kościoła. Są świętymi, wzorami cnót, przykładami do naśladowania. Ich dzieje tchną w nas nadzieją. Nigdy nie jest za późno, by się nawrócić. Nigdy nie jest za późno, by zacząć gorliwie głosić Chrystusa. Nigdy nie jest za późno, by stać się świadkiem i uczniem Jezusa.

 

 

 

28 czerwca 2008 r. rozpocznie się w Kościele Rok św. Pawła z okazji 2000. rocznicy urodzin Apostoła. Obchody rozpocznie otwarcie przez Ojca Świętego Benedykta XVI Drzwi Bazyliki św. Pawła. Przez cały rok przed bazyliką, a także w ważnych dla Apostoła Narodów miastach w Turcji i na Malcie, palić się będą lampy oliwne, do których wierni będą mogli dolewać oliwę symbolizującą modlitwę do Boga. W każdy wtorek i piątek odprawiana będzie szczególna liturgia. Wyjątkowym wydarzeniem w czasie Roku św. Pawła będzie Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Nie zabraknie także wydarzeń kulturalnych i artystycznych, specjalnych nabożeństw, okolicznościowych homilii i konferencji naukowych. Odbędą się też koncerty, m.in. „Msza” Haendla na rozpoczęcie Roku św. Pawła i „Zmartwychwstanie” Mahlera w Niedzielę Wielkanocną.

 

Głosił Chrystusa porywczym Rzymianom i rozpustnym poganom z Koryntu i Tesalii. Chciał ich jednoczyć w moralności i w pokoju. Przy całej swej gigantycznej pracy misyjnej, podyktował też wiele listów, w tym najpiękniejsze słowa o miłości. W jego listach odnaleźć można ton osobisty i polemiczny, wykład i apologię, napomnienia i prośby, elementy modlitwy i kontemplacji. Jawi się w nich jako człowiek z krwi i kości, ciężko pracujący na swe utrzymanie. Praktyczny, roztropny, ale i karcący surowo. Napominający osobiście i przez słowo pisane. Gwałtowny, porywczy w naturze, innym razem dodający otuchy, wyciszający powstałe spory, uczący moralności, pokoju i ładu. Głęboko wzrusza jego ofiarna troska o chrześcijaństwo, aby zamienić je z Kościoła chrześcijańskich Żydów w Jerozolimie w Kościół powszechny, ogarniający cały świat. […] Roztropny, przed oskarżycielami broniący się sam, często chory, bity, a nawet kamienowany i ocalały z rozbitego statku. Wielki realista w poglądach. Cenił małżeństwo, rodzinę i celibat. Wiedział, że każdy powinien żyć w stanie, do którego został powołany. […] Wychowawca nawróconych Żydów na chrześcijaństwo, odwodzący ich od rygoryzmu Prawa Mojżeszowego (stanowczy w zniesieniu obrzezania i segregacji przy stole – Sobór Jerozolimski w 49 r.). Walczył o wolność dla nie-Izraelitów i był gorliwy w przestrzeganiu Ewangelii.