Głos Ojców

„Oto obchodzimy uroczystość Paschy, jednakże tak żyć winniśmy, abyśmy sobie zasłużyli dojść na uroczystości wieczne. Wszystkie obchodzone tu uroczystości przemijają. Starajcie się, biorąc w nich udział, abyście od wiecznej uroczystości nie zostali odłączeni. Na co się przyda uczestniczyć w uroczystościach ludzi, jeśli nie weźmie się udziału w uroczystości aniołów? Dzisiejsza uroczystość jest cieniem przyszłej uroczystości. Dlatego corocznie ją obchodzimy, abyśmy doszli do tej, która nie jest coroczna, ale wieczna. Gdy tę dzisiejszą obchodzi się w oznaczonym czasie, pobudza to naszą pamięć do jej pragnienia. Częstym ponawianiem doczesnej radości, która jest przecież tylko cieniem radości wiecznej, duch się rozgrzewa i rozpala się pragnienie zażywania prawdziwej radości w ojczyźnie niebieskiej. Według tego, bracia, układajcie swoje życie i obyczaje. Wiecie, iż Ten, który zmartwychwstał jako łagodny, przybędzie jako surowy sędzia”.

św. Grzegorz Wielki (540-604)

„Teraz, po zniszczeniu śmierci i królestwa nieprzyjaciela, wszystko napełniło wielkie wesele i radość. Pan został poznany już nie tylko w Judei, lecz na całą ziemię wyszedł ich głos, a wiedza Pana napełniła całą ziemię. A ponadto jest rzeczą jasną, ukochani moi, że my, którzy bierzemy udział w tym święcie, musimy odziać nasze sumienia nie w brudne szaty, ale w najczystsze szaty, w ten dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyśmy mogli z Nim naprawdę uczcić to święto. Zaiste, tak odziejemy się, gdy umiłujemy cnotę, a unikać będziemy występków; gdy zachowamy czystość, a omijać będziemy rozwiązłość; gdy sprawiedliwość przełożymy nad niegodziwość; gdy zadowoliwszy się rzeczami koniecznymi, wzmocnimy naszego ducha; gdy nie zapomnimy o biedaku, lecz zechcemy otworzyć szeroko nasze drzwi dla wszystkich; gdy będziemy starali się uniżyć ducha i nienawidzić pychę”.

św. Atanazy (295-373)

„Oto zmartwychwstał Chrystus trzeciego dnia. Gdzie są Żydzi, którzy się wyśmiewali? Gdzie są obelgi otaczających i szalejących przywódców Żydów, zabijających Lekarza? (...) Cóż bowiem mogliście uczynić bardziej zbrodniczego jak to, że zabiliście waszego Stwórcę dla was narodzonego? Cóż gorszego mógł uczynić szaleniec jak zabić Tego, który jest Lekarzem? Ale powiedziano im, że i to zostało im odpuszczone, bo wszystko jest im przebaczone. Szaleliście i rozlaliście krew niewinna, uwierzcie i pijcie to, co rozlaliście.(...) Oni zabili Lekarza, a Lekarz ze swej krwi przyrządził lekarstwo dla swych morderców. Wielkie miłosierdzie i chwała: cóż może zostać nie odpuszczone, jeśli im odpuszczono morderstwo Chrystusa?”.

św. Augustyn z Hippony (354-430)

„Mamy więc oznaczone dwa czasy: jeden przed Zmartwychwstaniem Pana, drugi po jego Zmartwychwstaniu; jeden, w którym żyjemy, drugi, w którym – jak ufamy – znajdziemy się. Jesteśmy symbolem czasu smutku, który oznaczają dni Wielkiego Postu i w którym żyjemy; czas natomiast radości, spokoju i Królestwa, które oznaczają te dni, określa śpiew Alleluja, lecz jeszcze nie żyjemy w czasie chwały. Ale już wzdychamy do owego Alleluja. Co to znaczy Alleluja? Chwalcie Boga! Lecz jeszcze nie żyjemy w czasie chwały. Po Zmartwychwstaniu Kościół będzie głosił chwałę Boga, bo gdy zmartwychwstaniemy, będziemy sławili Boga na wieki”.

św. Augustyn z Hippony (354-430)

„My umarliśmy podwójną śmiercią, dlatego dwakroć zmartwychwstaniemy. Raz już zmartwychwstaliśmy, mianowicie z grzechu – pogrzebani bowiem zostaliśmy z Nim w chrzcie i zmartwychwstaliśmy z Nim przez chrzest. To pierwsze zmartwychwstanie jest uwolnieniem z grzechów, drugie jest zmartwychwstaniem ciała. Dał większe, oczekuje mniejszego. Pierwsze jest większe od drugiego – o wiele bowiem większą jest rzeczą uwolnić się od grzechu niż widzieć ciało zmartwychwstałe”.

św. Jan Chryzostom (350-407)

„Wczoraj dałem się ukrzyżować z Chrystusem, dzisiaj razem z Nim okrywa mnie chwała; wczoraj dałem się z Nim zabić, dzisiaj wracam do życia. Wczoraj wszedłem z Nim do grobu, dziś z Nim powstaję z martwych”.

św. Grzegorz z Nazjanzu (329-390)

„(...) aby jednak przygnębionych uczniów nie dręczył zbyt długi smutek, przedziwnie skrócił przepowiedzianą przez siebie trzydniową zwłokę (spoczywania w grobie); do pełnego drugiego dnia dorzucić koniec pierwszego i początek trzeciego, tak że skrócił czas trwania, choć ilość dnia została ta sama. Zmartwychwstanie więc Zbawiciela nie pozwoliło ani duszy przebywać w podziemiu, ani ciału w grobie”.

św. Leon Wielki (440-461)