„Zeszyty Karmelitańskie - Skazani na życie”

„Zeszyty Karmelitańskie”

1(34)2006

Styczeń-marzec

„Skazani na życie”

„Zeszyty Karmelitańskie” proponują tym razem temat, wydawać by się mogło, powszechnie rozpatrywany, chętnie podejmowany, na który każdy z nas ma coś do powiedzenia: życie. Co ciekawe, tytuł wprowadzający w tematykę jest sformułowany w sposób prowokacyjny. Czy rzeczywiście jesteśmy „skazani na życie”?

Zewsząd proponuje się nam przecież rozwiązania prostsze, wygodniejsze, łatwiejsze. Unikamy pojęcia miłosierdzie, bliźni; ignoruje się nieszczęście, ból, nędzę, chorobę. Po co się męczyć, podejmować ryzyko, brać za siebie lub za kogoś odpowiedzialność? Autorzy wydania nie uciekają od ukazania naszej kondycji w świecie we wszystkich jej aspektach: cudu istnienia, słowa Bożego jako źródła życia, „życia przeklętego”, wiecznego, życia jako sztuki. Życie to nie tylko, jak chcieliby niektórzy, konsumpcja, hedonizm, ekspresja. To znacznie coś więcej.

Tekst C. Díaz to studium pojęcia niezwykle bliskiego życiu każdego – szczęścia. W czym należy go upatrywać? Czego od nas wymaga? Czy rzeczywiście nie może być trwałe? W zbiorze nie zabrakło też polemicznej dyskusji na temat niezwykle wciąż palący: klonowania. Ponadto rozmowa z prof. A. Świderkówną „Z Aten do Jerozolimy”, a także garść refleksji m.in. E. Czaczkowskiej, prof. A. Zybertowicza, P. Semki o roli, jaką w ich życiu odegrał Jan Paweł II.

A. Augustyniak-Hankus pisze m.in., że „życie zostaje nam dane, ale potem sami musimy podjąć trud istnienia”. Aby żyć, trzeba więc mieć odwagę, trzeba podjąć pewien wysiłek, przyjąć postawę czynną. W przeżywaniu naszego hic et nunc nie możemy zapomnieć też o rzeczach ostatecznych, o tajemnicy naszej przyszłości. Jak żyć, „by żyć pełnią życia”? „Zeszyty” mogą stanowić niezwykle cenne i rzetelnie opracowane kompendium dotyczące problemów ludzkiej egzystencji.