I Tydzień Wielkiego Postu, I tydzień Psałterza

Poniedziałek 14 lutego

św. Cyryla i Metodego, św. Walentego

Dz 13,46-49; Łk 10,1-9

"Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: "Pokój temu domowi". Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was".

Najpierw mówcie: pokój temu domowi. Nie oceniajcie, czy ten, kogo spotykacie, jest godny Bożego daru. To nie do was należy.

Mam nieść pokój wszystkim, bo Bóg wszystkim życzy pokoju. Może nie wszyscy są w stanie go przyjąć. Ale nie do mnie należy ocena. Ja mam być człowiekiem Bożego daru. Moim powołaniem jako chrześcijanina jest niesienie pokoju. Nie sądu, nie potępienia, nie podziału. Pokoju.

Wtorek 15 lutego

Iz 55,10-11; Mt 6,7-15

"Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi". Nie w ilości słów bowiem leży siła modlitwy, ale w ich głębi. Nie w ilości leży wartość ofiary, lecz w postawie, w jakiej jest składana.

"Tak się módlcie: Ojcze nasz…" Gdybyśmy tylko potrafili odmówić Modlitwę Pańską, zgłębiając rzeczywiście znaczenie jej słów! Tej modlitwy przecież starczy na całe życie!

Św. Teresa z Lisieux mówiła, że nigdy nie jest w stanie dokończyć Ojcze nasz. Już bowiem pierwsze słowo zatrzymuje ją w zachwycie kontemplacji. Spróbuj dzisiaj tak się pomodlić tą modlitwą, aby każde jej słowo ożyło rzeczywiście w twoim sercu.

Środa 16 lutego

Jon 3,1-10; Łk 11,29-32

Znak Jonasza to nie tylko znak proroka, który spędził trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby jak w grobie i w ten sposób stał się figurą Chrystusa pogrzebanego i zmartwychwstałego. Znak Jonasza dla tego plemienia, dla naszego pokolenia, to również znak proroka, który idzie przez środek ludzkiego życia i głosi potrzebę zmiany, nawrócenia.

Jonasz był znakiem dla mieszkańców Niniwy, wzywając ich do pokuty. "A oto tu jest coś więcej niż Jonasz", tu jest Bóg, który prosi człowieka, aby ten zechciał zawrócić z drogi grzechu.

Zawróćmy! Bóg o to prosi!

Czwartek 17 lutego

Est 14,1.3-5.12-14; Mt 7,7-12

"Każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą". A my nie zawsze czujemy się wysłuchani. Prosimy i nie otrzymujemy. Szukamy i nie znajdujemy. Pukamy, a nie zawsze otwierają.

Sekret tkwi chyba w tym, że my czasami zamiast chleba prosimy o kamień, zamiast ryby pragniemy węża. Nam się po prostu czasami myli to, co jest rzeczywiście dobre z tym, co daje tylko takie wrażenie.

Czy jeśli prosimy o kamień, a On daje nam chleb, to znaczy, że nie wysłuchał? Ojciec wie lepiej, co lepsze jest dla dzieci, a łaską jest zdolność zaufania, że On na swój sposób wysłuchuje każdej modlitwy.

Piątek 18 lutego

Ez 18,21-28; Mt 5,20-26

"Każdy, kto się gniewa na swego brata podlega sądowi". Gniew zabija. Dlatego gniewający się podlega sądowi jak zabójca. Gniew zabija. Zabija najpierw tego, kto się gniewa, blokując mu możliwość otwarcia się na łaskę przebaczenia.

Gniew jest jak kamień, który noszę w sercu. Po co nosić wciąż ten ciężar? Powiesz: to nie takie łatwe zapomnieć, przebaczyć. Przebaczyć, to nie zawsze znaczy zapomnieć. Przebaczyć, to zaakceptować historię swojego życia taką, jaką ona jest. Przebaczyć, to patrzeć na człowieka, który mi wyrządził krzywdę i nie czuć bólu.

Przebaczyć, to znaczy być wolnym.

Sobota 19 lutego

Pwt 26,16-19; Mt 5,43-48

"Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują".

Miłość nie dzieli. Miłość jest bezwarunkowa. Jak słońce, które świeci niezależnie od tego, czy ktoś się z tego cieszy, czy nie. Jest jak deszcz, który spada bezwarunkowo, bez oczekiwania na wdzięczność.

Mam kochać jak Ojciec Niebieski bez rozróżniania na tych, którzy na moją miłość odpowiedzą miłością i na tych, którzy nie odpowiedzą, a może jeszcze odpowiedzą złością. Miłość, aby była miłością, musi być bezwarunkowa, jak darmowy blask słońca.