Jak zyskać odpust częściowy (2)

Kontynuując wymogi stawiane przed mającym zamiar zdobyć odpust częściowy, należy stwierdzić, że niezbędna jest konieczność posiadania intencji zyskania odpustu. Intencja jest zamiarem, dla którego człowiek podejmuje jakieś działanie. Innymi słowy, jest to skierowanie woli ku określonemu celowi. Zwykło się wyróżniać następujące rodzaje intencji: aktualną, będącą świadomym wykonywaniem aktu woli, wirtualną, która polega na wykonaniu decyzji woli podjętej świadomie, chociaż w danej chwili nieuświadomionej, oraz habitualną, będącą jasno wzbudzoną decyzją woli, realizowaną w działaniu, która nie została odwołana, a więc w jakimś stopniu nadal towarzyszy działaniu.

Mający zamiar zdobyć odpust powinien mieć przynajmniej ogólną intencję zyskania odpustu, a więc chodzi tutaj o intencję habitualną. Stąd w praktyce wystarczy, że wierny postanowi, że chce zyskiwać odpusty. Dopóki tej intencji nie odwoła, spełniając pozostałe warunki, będzie je zdobywał. Oczywiście nie można mieć nic przeciw temu, który codziennie, a nawet częściej odnawia intencję zyskania odpustu, wtedy mielibyśmy do czynienia z intencją aktualną, która jest jak najbardziej właściwą w naszym przypadku.

Nakazane czynności odpustowe należy wypełnić w określonym czasie i we właściwy sposób, zgodnie z brzmieniem udzielenia. Istnieją nadania odpustowe, które mają ściśle określone ramy czasowe, np. odpusty związane z Rokiem Jubileuszowym lub Rokiem Eucharystii, czy też za czytanie przez pół godziny Pisma św. itp. Z kwestią czasu łączy się także sprawa przenoszenia odpustu na inny dzień, czy też konieczność nawiedzenia kościoła lub kaplicy w określonym terminie. Granice czasowe są bardzo istotne dla uzyskania odpustu, z jakim one się wiążą. Gdyby wyznaczony czas nie został zachowany, nie uzyskałoby się danego odpustu.

Czyn, z którym został związany określony odpust, musi być wykonany we właściwy sposób. Przede wszystkim, ma on być spełniony osobiście, a więc przez tego, który chce zyskać odpust. Wyjątkiem mogłoby być dopełnienie czynu przez rodziców, którzy w imieniu swojego dziecka, które chciałoby zdobyć np. odpust w roku jubileuszowym, złożyliby jałmużnę. Czyn obdarzony odpustem należy wykonać całkowicie, w sposób zupełny, bez dodatków czy skróceń. Gdyby jednak w grę wchodziło wiele czynności związanych z uzyskaniem odpustu, jakieś drobne przeoczenie nie pozbawiłoby uzyskującego odpust oczekiwanej łaski, np. opuszczenie jednej modlitwy Zdrowaś Maryjo podczas uzyskiwania odpustu za odmówienie Różańca nie spowoduje jego utraty. Wymagany czyn ma być wykonany w duchu pobożności, ze szczerym zaangażowaniem, a nie np. z próżności, by komuś zaimponować. Ma to być czyn nadobowiązkowy, a nie taki, do którego ktoś jest zobowiązany na podstawie prawa lub jakiegoś nakazu. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy ktoś wypełnia pokutę sakramentalną. Jeśli ta pokuta stanowi czynność obdarzoną odpustem, można spełniając obowiązek odnośnie do nałożonej pokuty zyskać jednocześnie odpust (por. kan. 996 KPK).

Wszystkie opisane wcześniej warunki należy spełnić, by uzyskać odpust częściowy. Pominięcie któregoś z nich sprawia, że wysiłek włożony w uzyskanie odpustu okaże się nieskuteczny.