Wierzę w...<BR>Stworzyciela nieba i ziemi

Stworzenie jest podstawą wszystkich stwórczych i zbawczych zamysłów Bożych, początkiem historii zbawienia, osiągającej punkt kulminacyjny w misterium paschalnym Chrystusa, zapowiadającym cel, dla którego "na początku Bóg stworzył niebo i ziemię".

Stwórca świata

Prawda wiary o stworzeniu dotyczy fundamentów życia ludzkiego i daje odpowiedź na podstawowe pytania światopoglądowe, które decydują o sensie naszego życia i hierarchii wartości: skąd pochodzimy, dokąd idziemy, jaki jest początek świata i człowieka, jaki jest cel ludzkiego życia? Rozum jest zdolny do poznania Stwórcy poprzez stworzony świat, ale to poznanie często jest zaciemnione przez słabość ludzkiego umysłu.

Prawda wiary o stworzeniu jest tak ważna dla życia ludzkiego, że Bóg w swej dobroci objawił ją człowiekowi. Wyraża ją orędzie proroków, modlitwy psalmów, a także refleksje mądrościowe mędrców narodu wybranego. Wśród wypowiedzi Pisma Świętego o stworzeniu wyjątkowe miejsce zajmują trzy pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju. Wyrażają one prawdę religijną o stworzeniu świata, o jego początku i celu, o stworzeniu i powołaniu człowieka, a także o dramacie grzechu i nadziei zbawienia.

Stworzenie dziełem Trójcy Świętej

W słowach "Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię" zawarte są trzy stwierdzenia: wieczny Bóg dał początek wszystkiemu, co istnieje poza Nim, tylko On jest Stwórcą, całość stworzonego świata zależy od Tego, kto daje istnienie. Nowy Testament uzupełnia to objawienie, ucząc, że Bóg stworzył świat przez odwieczne Słowo, przez swojego umiłowanego Syna: " Na początku było Słowo i Bogiem było Słowo… Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało" (J 1, 1-3); "W Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi" (Kol 1, 16). Wiara Kościoła przyjmuje również stwórcze działanie Ducha Świętego, który jest "Ożywicielem" i "Duchem Stworzycielem". Stworzenie jest więc wspólnym dziełem całej Trójcy Świętej.

Bóg, stwarzając świat, nie potrzebuje niczego istniejącego wcześniej ani żadnej pomocy. A skoro może stwarzać "z niczego", to może także przez Ducha Świętego dać życie duchowe grzesznikom, oraz przez zmartwychwstanie ciała udzielić życia zmarłym. On "ożywia umarłych i to, co nie istnieje, powołuje do istnienia" (Rz 4, 17).

Trójosobowy Bóg stworzył świat nie z konieczności, ale ze swej wolnej woli chciał dać stworzeniom uczestnictwo we własnym bycie, w swej mądrości i dobroci. Stworzył świat - jak głosi nauka katolicka - "dla swojej chwały". A chwałą Boga jest to, aby ukazała się i udzielała ludziom Jego dobroć i mądrość.

Stworzyciel nieba i ziemi

Wyrażenie "niebo i ziemia" oznacza wszystko, co istnieje, czyli całe stworzenie. Ziemia jest światem ludzi, niebo zaś miejscem Boga, Jego aniołów i miejscem chwały eschatologicznej. "Bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne… Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone" (Kol 1, 16). Jest prawdą wiary, że Trójjedyny Bóg stworzył także świat widzialny, w całej jego wspaniałości, różnorodności i porządku. Świat zaczął się wtedy, gdy został stworzony z nicości słowem Boga - wszystkie istniejące byty, cała natura, cała historia ludzka zakorzeniają się w tym pierwotnym wydarzeniu.

O każdym z dzieł "sześciu dni" jest powiedziane: "A widział Bóg, że było dobre". Różne stworzenia w ich własnym bycie odzwierciedlają jakiś promień nieskończonej mądrości i dobroci Boga. Z tego powodu człowiek powinien szanować mądrość i dobroć w każdym stworzeniu, aby unikać nieuporządkowanego wykorzystania rzeczy, co zlekceważyłoby Stwórcę i spowodowało zgubne konsekwencje dla ludzi oraz ich środowiska. Szczytem stworzenia jest człowiek należący do świata materii i ducha.

Dzieło stworzenia, przedstawione symbolicznie jako ciąg sześciu dni Boskiej pracy, kończy się "odpoczynkiem"; dzień siódmy "uczynił świętym" (Rdz 2, 1-3). To dzień czci i adoracji Boga, wpisany w porządek stworzenia. A dla nas, ludzi Nowego Testamentu, zajaśniał jeszcze nowy dzień - Zmartwychwstania Chrystusa. Siódmy dzień kończy pierwsze stworzenie, ósmy - dzień Zmartwychwstania Jezusa - zaczyna nowe stworzenie. W ten sposób dzieło stworzenia osiąga swój szczyt w jeszcze większym dziele Odkupienia. Pierwsze stworzenie nieba i ziemi odnajduje swój sens i szczyt w nowym stworzeniu - w Chrystusie.