Parafia a ewangelizacja i caritas

"Wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie" (Jk 2,17). Tak samo ewangelizacja bez caritas jest martwa, nie jest wiarygodna, może irytować i być odrzucona.

Papież Jan Paweł II, kreśląc nowe linie pastoralne, naucza: "Także w nowym stuleciu Kościół na drodze swego rozwoju historycznego będzie potrzebował wielu różnych rzeczy; jeśli jednak zabraknie mu miłości (agape), wszystko inne będzie bezużyteczne" (NMI 42).

Ewangelizacja jest głoszeniem Jezusa Chrystusa, odkryciem wobec ludzi oblicza Jezusa, Pana i Zbawiciela, caritas jest "sercem" ewangelizacji i dzieł Kościoła.

Ojciec Święty stwierdza: "Rozpoczynający się wiek i tysiąclecie będą świadkami - a wypada sobie życzyć, aby doświadczyły tego bardziej niż dotychczas - jak wielkiego poświęcenia wymaga miłosierdzie wobec najuboższych. Jeśli nasze działania rzeczywiście mają początek w kontemplacji Chrystusa, to powinniśmy umieć Go dostrzegać przede wszystkim w twarzach tych, z którymi On sam zechciał się utożsamić: "Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie" (Mt 25,35-36)" (NMI 49).

Z kolei dodaje: "Te słowa nie są jedynie wezwaniem do miłosierdzia: zawierają one głęboki sens chrystologiczny, który ukazuje w pełnym blasku tajemnicę Chrystusa. Te słowa, w nie mniejszym stopniu niż wierność prawdzie, są probierzem wierności Kościoła jako Oblubienicy Chrystusa" (NMI 49).

Prawdziwe oblicze Chrystusa

Ewangelizacja i caritas są nierozdzielne, nie można mówić o priorytecie jednej wobec drugiej; jedna bez drugiej jest martwa, obydwie razem odsłaniają oblicze Chrystusa, manifestują misję Kościoła. "Miłosierdzie czynów nadaje nieodpartą moc miłosierdziu słów" (NMI 50).

W Kościele lokalnym, we wspólnotach parafialnych, w ruchach kościelnych, w grupach parafialnych, w stowarzyszeniach wolontariatu z większą siłą powinna być głoszona jedność ewangelizacji i caritas.

Kultura i formacja chrześcijańska naszych wspólnot gościnnych i wspaniałomyślnych są nadal zbyt związane z jałmużną, dawaniem czegoś, co zbywa, co jest upokarzającym wobec innych. "Potrzebna jest dziś nowa "wyobraźnia miłosierdzia"" (NMI 50). Jest koniecznym nie tylko danie kubka wody, odzienia, nawiedzenia chorego i uwięzionego, ale usuwanie przyczyn tych potrzeb.

Ponownie odkryć solidarność

Jest nieodzownym, aby zaślubić ewangelizację z solidarnością. Z biednymi w naszych miastach, z rodzinami w trudnościach, z tymi, którzy utracili albo nie mają pracy, którym trudno dotrwać do końca miesiąca z powodu niskiego wynagrodzenia, starszymi, propagując praworządność, uprzejmość, służebność, jeśli nie chcemy usadowić się wygodnie w wierze sterylnej, bez ryzyka i w uroczystej liturgii, ale pustej.

Ojciec Święty, otwierając nas na ubóstwo i caritas, dodaje: "Winniśmy zatem postępować w taki sposób, aby w każdej chrześcijańskiej wspólnocie ubodzy czuli się "jak u siebie w domu". Czyż taki styl bycia nie stałby się największą i najbardziej skuteczną formą głoszenia dobrej nowiny o Królestwie Bożym? Bez tak rozumianej ewangelizacji, dokonującej się przez miłosierdzie i świadectwo chrześcijańskiego ubóstwa, głoszenie Ewangelii - będące przecież pierwszym nakazem miłosierdzia - może pozostać nie zrozumiane i utonąć w powodzi słów, którymi i tak jesteśmy nieustannie zalewani we współczesnym społeczeństwie przez środki przekazu" (NMI 50).