Abym obwoływał rok łaski od Pana

Jedno z poznańskich osiedli. Ksiądz kończy już kolędę. Jest w ostatnim mieszkaniu tego dnia. Ten dzień mógł się zakończyć bardzo spokojnie. A jednak... Spotkane małżeństwo dopiero co zamknęło "własny interes"

- zbyt wielu mieli dłużników, żeby więc nie stanąć twarzą w twarz z komornikiem, zlikwidowali prowadzony od kilku lat sklep. Córka kończy właśnie studia. Synowi pozostały jeszcze tylko trzy zaoczne semestry na prywatnej uczelni - gdy został bez pracy, sekretariat uczelni skwapliwie poinformował, że podstawą do egzaminów jest uregulowanie zaległości finansowych.

Choć sytuacja w domu była raczej przykra i nie nastrajała optymizmem, w kolędowej rozmowie nie czuło się beznadziei. Więcej: kiedy kapłan, widząc trudną sytuację, bronił się przed wzięciem tradycyjnej ofiary, rodzice zdecydowanie zaprotestowali: "na wszystko musi wystarczyć, na Kościół też".

Dzisiejsza Ewangelia wprowadza nas w klimat pełen nadziei. Nadziei dla wszystkich, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji: ubogich, więźniów, niewidomych, uciśnionych. Chrystus, zapowiadany przez proroków, objawia swoją misję, przywołując słowa proroka Izajasza: "Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnych, abym obwoływał rok łaski od Pana".

W tych pierwszych tygodniach nowego roku warto zatrzymać się przy słowach dzisiejszej Ewangelii, by odkrywać tę nadzieję, która przychodzi do nas wraz z Jezusem. To właśnie On "obwołuje rok łaski od Pana". Obwołuje go dla utrudzonych i obciążonych ciężarem codziennego życia. To On przychodzi, aby nas przemienić. To w Nim "dziś spełniły się te słowa Pisma", które przynoszą pociechę wszystkim strapionym.