Spojrzenie w radosne oczy wystarczy...

Sami często odrzucani, niosą światło nadziei tam, gdzie wydaje się, że Bóg dawno nie zaglądał. Towarzyszą im ich bliscy, domownicy - często bohatersko przechodzący swoje życie, popychając "wózek" niesprawności swoich wnuków, dzieci czy rodzeństwa. Oni pokazują dzisiejszemu światu, krążącemu wokół swego "czubka nosa", że można żyć inaczej, coraz bardziej stawać się od "ja dla mnie", przez "ja dla innych" do "ja z innymi". Dają, ku zaskoczeniu wielu, światło. Podkreślają, że od poświęcenia dla innych bardziej nobilitujące jest dać przestrzeń wokół siebie inności drugiego człowieka. Tak więc bardziej trzeba coś robić z kimś, powierzając mu nawet najmniejsze zadania, niż robić coś dla kogoś, odbierając mu szansę wzrostu przez dokonywanie pewnych rzeczy za niego. Podczas rekolekcji dla Wspólnot Wiara i Światło w 1999 roku ich założyciel Jean Vanier twierdził: "najbardziej rani Jezusa to, że w krajach, w których chrześcijanie są w większości, ludzie z upośledzeniem są zamykani w szpitalach. Nie czci się ich, nie patrzy się na nich jako na ludzi mających wartość. Zostali oni zepchnięci, nie są w sercu chrześcijańskiej wspólnoty. Ci, których Bóg wybrał, zostali zepchnięci na bok. Oddzieleni są od społeczeństwa. Patrzy się na nich i uważa za mniejszych ludzi. A ich dar miłości nie jest wyzwalany". Czując wagę tych słów oraz mając świadomość, że dla sporej części osób niepełnosprawnych piesza pielgrzymka na Jasną Górę jest poza zasięgiem możliwości, 15 września br. podjęto radosny trud przeżycia Pieszej Pielgrzymki z Osobami Specjalnej Troski, aby głosić światu ich prawa i misję w społeczeństwie i Kościele.

Spojrzenie w radosne oczy niepełnosprawnych wystarczyło, aby odkryć sensowność przedsięwzięcia dla tej około dwustuosobowej grupy. Pielgrzymka pokazała światu, że są ludzie czujący wezwanie do bycia ludźmi, którzy mają śmiałość słuchać krzyku ubogich i ich kochać. Dzięki pielgrzymowaniu na terenie Bydgoszczy z kościoła garnizonowego do Sanktuarium Nowych Męczenników na Wyżynach oraz obecności na niej ks. bp. Bogdana Wojtusia, osoby niepełnosprawne miały szansę poczuć się w centrum pełnego radości i Bożego entuzjazmu Kościoła.