Życie duchowe chrześcijanina (w pytaniach i odpowiedziach)

Czym jest tzw. rozmowa ze "złą myślą"?

Rozmowa ze "złą myślą" to nic innego jak wewnętrzny dialog z pokusą. Chodzi o sytuację, w której człowiek nie podjął jeszcze decyzji, zatem nie zgrzeszył, ale przez zajmowanie się pokusą, rozważanie, traci siły i naraża się na upadek (czasem już tutaj może popełnić grzech, jeśli w pełni świadomie i dobrowolnie podejmuje ten dialog, zdając sobie sprawę, iż zawsze kończy się on dla niego upadkiem). Przykładem takiej rozmowy jest dialog biblijnej Ewy z szatanem; wiemy dobrze, czym on się skończył.

Na czym polega etap tzw. walki?

Jest to konkretne zmaganie się z pokusą. Człowiek z jednej strony zdaje sobie sprawę, iż jeśli ulegnie, to zrobi źle, ale z drugiej strony coś go pociąga, by jednak pójść w tym kierunku (pokusa często przybiera pozory dobra, np. dziecku wydaje się, że jak skłamie, to uchroni się od kary, a zatem będzie to dla niego korzystne). Na tym etapie zazwyczaj rozstrzyga się, czy ktoś upadnie, czy też nie. Im ktoś wcześniej przez dłuższy czas prowadził dialog z pokusą, tym może być mu trudniej wyjść z tej walki zwycięsko.

Jak to jest ze zgodą na grzech?

Na tym etapie popełnia się grzech. Ma to miejsce wówczas, kiedy człowiek przegrał walkę i zdecydował się wykonać to, co mu sugerowała zła myśl. Już popełnił grzech myślą, nawet jeśli nie skonkretyzował na zewnątrz swojej decyzji (np. ktoś postanowił ukraść i czeka na okazję; chociaż jeszcze nie dokonał kradzieży, to w swoim sercu już zgrzeszył).

Kiedy mamy do czynienia z wykonaniem?

To nic innego jak zrealizowanie złego zamiaru, na który człowiek wcześniej wyraził zgodę (między zgodą a wykonaniem nie musi być różnicy czasowej). Grzech popełniony w myślach zamienia się w czyn (ktoś postanowił skłamać i teraz to realizuje).

Co oznacza termin "pasja"?

Kiedy ktoś upada, rodzi się w nim skłonność do grzechu, czyli wada wynikła wskutek powtarzania tych samych złych czynów (pierwsze kłamstwo powoduje wielkie wyrzuty sumienia, ale wielokrotnie powtarzane "wchodzi - niejako - w krew" człowiekowi). Dana osoba słabnie, powstaje w niej skłonność do grzechu, która może być tak silna, że będzie się jej trudno oprzeć. Łatwość popełniania grzechu, sprawność w czynieniu zła przeradza się w taką pasję, która prowadzi do wad i nałogów, czyli do zniewolenia i duchowej śmierci. Analogicznie jak w przypadku sprawności duchowych, czyli cnót, kiedy ktoś postępując w konkretnych sytuacjach cierpliwie, nabywa cnotę cierpliwości, czyli staje się cierpliwy.