Umiejcie tym żyć

Spacerowałem z kolegami kapłanami po wileńskiej starówce. Towarzyszyła nam pani Irena, która zaznajamiała nas z kościołami, zabytkami, pomnikami - pięknem tego miasta. Nasza przewodniczka mieszka w stolicy Litwy, jest doktorem nauk humanistycznych. Gdy przechodziliśmy obok parku Wingis, wspomniała o swoim głębokim przeżyciu. Gdy we wrześniu 1993 roku Jan Paweł II był na Litwie w Wilnie, w tym właśnie parku odprawił Mszę św., podczas której udzielił sakramentu chrztu świętego dorosłym. "Wie ksiądz - dzieliła się wspomnieniem nasza przewodniczka - gdy Ojciec Święty chrzcił profesora wileńskiego uniwersytetu, tak bardzo zapragnęłam chrztu świętego jeszcze raz. To było takie piękne, takie niezwykłe...".

Wielkanoc, święta paschy, święta chrztu. To właśnie ten sakrament w wigilię paschalną ze świecą w ręku odnawiamy i wspominamy. Jest to jedyny sakrament, który corocznie właśnie w wigilię wielkanocną jest tak uroczyście odnawiany (w Wielki Czwartek kapłani podczas liturgii z biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie). Również rodzice i chrzestni odnawiają ten sakrament, ilekroć poproszą o chrzest dla swojego dziecka.

Pismo Święte ukazuje sakrament chrztu świętego jako najważniejszy. Wprost można przeczytać: "Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony" (Mk 16, 16). Choć każdy sakrament ma swoją konkretną funkcję, to jednak od chrztu się wszystko zaczyna i na chrzcie opiera.

Dlaczego jednak ten właśnie sakrament wydaje się być najbardziej "martwy", zapomniany, niedoceniany... Wielu nie pamięta swojej daty chrztu, nie czci się tego wydarzenia nawet w wymiarze rodzinnej kawy. Miało na to pewien wpływ nauczanie i praktyka Kościoła. Przed laty nie było katechezy dla rodziców i chrzestnych. Zdarzało się, że chrztu udzielano w zakrystii - na przykład niżej podpisanemu - albo po Mszy świętej. Sobór Watykański II, wracając do źródeł, odnowił sakrament przymierza, czyli chrztu.

Z okazji Wielkanocy wielu przystępuje do spowiedzi i Komunii świętej. Żyć chrztem to nic innego, jak w tej łasce trwać, ją rozwijać i na niej budować swoje życie. Innymi słowy, pozwolić Bogu działać, tak, byśmy postępowali w światłości. Jest rzeczą znamienną, że ci, którzy o chrzest proszą dla siebie, tym chrztem często żyją dosłownie i radykalnie.

Gdy przed dziesięciu laty Jan Paweł II udzielał chrztu dziesięciu dorosłym Litwinom, podczas Mszy padał rzęsisty deszcz. Odebrano ten fakt jako chrzest całej Litwy. Kraj ten, jak wszystkie inne należące do ZSRR, był bardzo uciemiężony i prześladowany za wiarę. Sytuacja taka utrzymywała się nieomal pół wieku. U nas tak nie było... Warto ciągle uczyć się żyć skarbem, który każdy z nas nosi w sobie.

Wesołych Świąt i mocnego trwania w świetle łaski. Alleluja!