Życie duchowe chrześcijanina (w pytaniach i odpowiedziach)

O czym warto pamiętać, chcąc się duchowo rozwijać?

Powinno się pamiętać o wielu sprawach. Tak naprawdę, to samo poznanie praw rządzących życiem duchowym człowieka i różnych uwarunkowań tegoż życia stanowi znaczną pomoc. Ważne dla rozwoju duchowego jest: przede wszystkim trwanie w modlitewnym kontakcie z Bogiem, regularne korzystanie z sakramentów oraz z kierownictwa duchowego, wierność natchnieniom Ducha Świętego, pilnowanie codziennego rachunku sumienia, podejmowanie praktyki pamięci na obecność Bożą, zdanie się całkowite i we wszystkim na Boga, bycie zdecydowanym oraz konsekwentnym w pracy nad sobą, zachowywanie porządku i dyscypliny, zwracanie uwagi na chwilę obecną, praktykowanie umartwienia, niepoprzestawanie na minimum. Lista jest długa i ograniczona do najważniejszych spraw, ale przecież życie duchowe człowieka to niezwykle bogata rzeczywistość.

Jaka jest rola modlitwy w życiu duchowym człowieka?

Jak żarówka nie da światła bez podłączenia jej do źródła prądu, tak człowiek nie przyniesie owoców w życiu duchowym bez "podłączenia się" do Źródła miłości, czyli bez modlitewnego kontaktu z Bogiem. Źródłem życia duchowego jest Bóg, który zaprasza do udziału w swojej miłości oraz uzdalnia do podjęcia tegoż zaproszenia. Na modlitwie człowiek spotyka się z Nim. Najważniejszą sprawą w życiu duchowym jest rozwijanie osobistej więzi z Bogiem, a to dokonuje się podczas modlitwy. Wniosek jest więc prosty: bez modlitwy nie ma życia duchowego. Człowiek, który zaniedbuje modlitwę, staje się chory, a w końcu martwy pod względem duchowym. Życie Boże zanika w nim.

Jaki wpływ ma korzystanie z sakramentów

na postęp w życiu duchowym?

Sakramenty stanowią szczególną formę modlitewnego kontaktu z Bogiem. W każdym z nich mamy pewność Jego obecności i działania. Jednoznacznie można powiedzieć, iż są one najważniejszymi, głównymi środkami uświęcenia. Sięgamy w nich wprost do samego Źródła. Rzecz jasna, owocność korzystania z sakramentów zależy w praktyce nie od Boga (On zawsze daje się człowiekowi na tyle, na ile tylko ten jest w stanie Go przyjąć), ale od człowieka, od jego wiary, świadomości, pragnienia, wewnętrznej dyspozycyjności.