Nieoczywiste królowanie

Wiele lat temu jeden z moich współbraci pokazał mi rysunek, który otrzymał od swojego przyjaciela artysty. Rysunek ten miał wyrażać istotę tożsamości dominikańskiej. Widniało na nim dwóch mężczyzn, którzy nie patrzyli na siebie, ale na widza. Pierwszym z nich – co było oczywiste ze względu na specjalny rodzaj aureoli, mandorlę – był Jezus. Kim był drugi? Miałem zgadnąć i miałem trzy próby. Święty Dominik? Obraz miał wyrażać dominikańską tożsamość. Święty Piotr? Pierwszy z apostołów. Może święty Jan, umiłowany uczeń? Żadna z odpowiedzi nie okazała się trafna. Według przyjaciela mojego współbrata drugim mężczyzną miał być łotr, który towarzyszył Jezusowi na krzyżu. Najważniejsze jednak było to, że nie było jasne, czy był to dobry łotr, który okazał skruchę, czy też ten, który przeklinał Jezusa. Nie było to jasne, bo wszystko dziś jest w naszych rękach. Spojrzenie Jezusa, niosące światu miłosierdzie, może spotkać spojrzenie grzesznika tylko dzięki naszej pomocy, poprzez nasze głoszenie Słowa Prawdy i Miłości. To właśnie dlatego bohaterowie opisanego obrazka nie patrzą na siebie, ale na widza.

Obraz miał wyrażać istotę dominikańskiej tożsamości. Czy nie wyraża on jednak również po prostu chrześcijańskiego powołania? Każdy chrześcijanin – nie tylko zakonnik, zakonnica czy ksiądz – jest powołany na mocy sakramentu chrztu, by stawać się świadkiem Chrystusa, to znaczy pomagać Jego miłosiernemu spojrzeniu i słowu znajdować drogę do umysłów i serc innych sióstr i braci.

Muszę zresztą dodać, że obraz ten podoba mi się także ze względu na swój realizm. Jeśli pamiętamy, że widzialna skuteczność śmierci naszego Pana na krzyżu (oczywiście, ufajmy, że nie jest to całość zdobywania tego świata przez Boże miłosierdzie!) wyniosła 50 proc. – tylko przecież jeden z dwóch przestępców okazał skruchę – nie powinniśmy oczekiwać, że my będziemy lepiej przyjmowani. Głoszenie światu Słowa Prawdy i Miłości zawsze było, jest i pozostanie zadaniem trudnym i ryzykownym. Czy jednak w głębi serca nie wiemy, że zadanie to jest najwspanialszą – najbardziej królewską – misją, do której może zostać zaproszony człowiek?

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem». Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: «Jeśli Ty jesteś Królem żydowskim, wybaw sam siebie». Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: «To jest Król żydowski».

Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: «Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas». Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił». I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».

Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju».

Łk 23, 35–43