Żyć Eucharystią

W tygodniu, który minął, centrum stanowiła uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, w tradycji zwana uroczystością Bożego Ciała. W tym roku, który z woli - tak bliskiego naszemu sercu - Jana Pawła II jest Rokiem Eucharystii, zapewne głębiej i z większą radością przeżywaliśmy tę uroczystość. Idąc za Chrystusem, który w procesji wyszedł na ulice naszych miast i wsi po to, by wejść w naszą codzienność, robiliśmy rachunek sumienia z tego, jak traktujemy ten największy skarb Kościoła, jakim jest rzeczywista, żywa i prawdziwa obecność Chrystusa w znaku chleba. Chrześcijanie pierwszych wieków mawiali: my bez Chrystusa Eucharystycznego żyć nie możemy. A my, chrześcijanie współcześni, tak łatwo rezygnujemy ze spotkania z Nim. Gdy chcemy zachować pamięć i tożsamość, trzeba nam powrócić do Eucharystii, która jest źródłem i szczytem życia Kościoła ( temat zbliżającego się Synodu). Ojciec Święty Jan Paweł II pozostawił nam tyle wspaniałej nauki, najpierw przykładem własnego życia, wtedy gdy już na drugi dzień po skomplikowanej operacji przeprowadzonej w klinice Gemelli po zamachu na swoje życie koncelebrował Mszę św., jak i wówczas, gdy gasło jego życie owego pamiętnego wieczoru wraz z odprawianą przy jego łóżku Mszą św. Pozostawił wspaniałą naukę także wówczas, gdy pisał list apostolski "Dies Domini" czy encyklikę "Ecclesia de Eucharistia". Oby te dokumenty nie pozostały bez echa. One zostały napisane także dla nas i powinniśmy je czytać tak jak czyta się słowa testamentu. Ten testament przyjął jego następca, Papież Benedykt XVI. W pierwszym papieskim przesłaniu, wygłoszonym następnego dnia po wyborze, mówił: w bieżącym roku szczególne znaczenie powinny mieć obchody uroczystości Bożego Ciała. I te obchody powinny nas zbliżyć do Eucharystii, do obecnego wśród nas Chrystusa Pana, który czeka na nas każdej niedzieli i pozwala się spotkać.