Tą samą ręką...

Po wygłoszeniu homilii czekałem w zakrystii na koniec Mszy. Moją uwagę zwróciła postawiona w kącie... Droga Krzyżowa - duże drewniane tablice, płaskorzeźby przedstawiające wydarzenia poszczególnych stacji. Było ich kilka, bodaj siedem czy osiem. Gdy proboszcz wrócił po skończonej Mszy do zakrystii, widząc moje zainteresowanie, sam zaczął mówić. "Wiesz, ten, który to robi, to bardzo ciekawy człowiek. Teraz jest już na emeryturze. Przed laty pracował w UB i był wielkim prześladowcą Kościoła. Donosił, inwigilował, szantażował, sam zdejmował krzyże ze ścian. Napsuł krwi niejednemu... Ale nawrócił się. Teraz, wyobraź sobie, na Mszę chodzi prawie codziennie. Przy budowie kościoła przepracował za "Bóg zapłać" wiele godzin. Teraz, o co go poproszę, jest zawsze chętny do pomocy. No i ta Droga. Sam zapytał, czy może ją zrobić. Wyraziłem zgodę, nie wiedząc, co z tego wyjdzie. On jest rzeźbiarzem domorosłym. Ale w tę robotę wkłada serce i widać, jak ze stacji na stacje te rzeźby udają mu się coraz bardziej. Gdy nadejdzie Wielki Post, zawiesimy je. Panu Bogu będą się podobać... On wie, jakie ręce je rzeźbiły...".

Wśród bohaterów wielkopostnych pasyjnych rozważań, także wśród tych, którzy byli związani z Drogą Krzyżową i śmiercią Pana Jezusa, są Barabasz, Piłat, Herod, Cyrenejczyk, dwóch łotrów, członkowie Wysokiej Rady, żołnierze, kobiety, bezimienny tłum, który krzyczał: "Na krzyż z Nim". Judasz... Spośród wymienionych tylko o jednym wiemy, że jest zbawiony - to Dobry Łotr, którego wspomnienie przypada 26 marca, a który jest jednym z patronów diecezji tarnowskiej. A pozostali...? Literatura opisująca ten czas i te wydarzenia dopowiada dalsze losy złych bohaterów. Często dowiadujemy się o ich nawróceniach i dobrym końcu. Jednak oprócz apokryfów - których treść może zawierać trochę prawdy - pozostałe źródła to fantazja i wyobraźnia pisarzy. Nieświadomie może być zgodna z prawdą znaną tylko Bogu.

Wśród historycznych i współczesnych wrogów i prześladowców Kościoła znajdujemy i takich, którzy otwarli się na łaskę nawrócenia. Często nie pozostali w miejscu, ale w różny sposób "nadrabiali zaległości". Dobrze, bo "Miłość zakrywa wiele grzechów" (1P 4, 8), a Jezus woła: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy..." (J 6,37).

Gdy będziemy zastanawiać się, jak to jest możliwe, by ludzie kiedyś bardzo źli i nikczemni teraz kroczyli drogą prostą do zbawienia. Odpowiedzią jest łaska. To Bóg daje człowiekowi szansę powrotu do siebie. On zbawia i On nawraca. Człowiek może to przyjąć lub odrzucić. Tak się dzieje z łaską nawrócenia. Obyśmy tej łasce nie przeszkadzali... Obyśmy nie potępiali. Póki człowiek żyje, zawsze może wznieść ręce do Boga, nawet jak kiedyś tymi samymi rękoma uczynił wiele zła...