Chwała Trójcy Świętej

Tak pisał w początkach V w. w Hymnie II Synezjusz z Cyreny, sławiąc o brzasku nowego dnia Boską Trójcę, jedyne źródło i potrójny splendor. Ta prawda o jedynym Bogu w trzech Osobach równych i odrębnych nie zamyka się wyłącznie w niebie. Nie można jej interpretować jako pewnego rodzaju niebieskiego „teorematu arytmetycznego”, z którego nie wynika nic dla życia człowieka, jak zakładał Immanuel Kant. W rzeczywistości, (...) chwała Trójcy Świętej uobecnia się w czasie i przestrzeni i znajduje swoje najpełniejsze objawienie w Jezusie, w Jego wcieleniu i dziełach. (...) Podczas zwiastowania Gabriela objawia się transcendentna obecność Boża: Pan Bóg – poprzez Maryję i po linii potomstwa Dawidowego – ofiaruje światu Syna: „Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida”. (...) We wcieleniu kontemplujemy miłość trynitarną, która objawia się w Jezusie. Miłość ta nie pozostaje zamknięta w doskonałym kręgu światła i chwały, lecz opromienia ciała ludzi, ich dzieje. Przenika człowieka, odradzając i czyniąc go synem w Synu. I dlatego też – jak mawiał św. Ireneusz – chwałą Boga jest człowiek żyjący; (...) jest nią nie tylko ze względu na swe życie fizyczne, lecz przede wszystkim dlatego, że życie człowieka polega na oglądaniu Boga. A oglądać Boga to znaczy być przez Niego przemienionymi: „będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest”.

Audiencja Generalna, 5.04.2000 r.