Dwa ważne dni

Miniony czas zawierał w sobie dwie ważne daty. Pierwsza to dzień 28 czerwca, w którym powraca pamięć niezwykle istotnego wydarzenia w powojennej historii Polski, a mianowicie wspominamy tzw. poznański Czerwiec, czyli pierwszy oficjalny bunt narodu przeciwko nieludzkiemu systemowi komunistycznemu i początek tego, co później historia nazwie "październikową odwilżą". I druga data to dzień 29 czerwca, gdy w liturgii Kościoła przypada uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła i gdy myśl nasza koncentruje się wokół Kościoła zbudowanego na trwałym jak skała fundamencie apostołów (por. Ewangelię czytaną w tym dniu, a zwłaszcza zdanie: Ty jesteś Piotr - Opoka i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą). Skojarzenia tych obu wydarzeń nie traktuję przypadkowo. Chcę bowiem dostrzec ścisły związek, jaki może zaistnieć pomiędzy trwaniem i przeżywaniem Kościoła w swoim życiu a porządkiem doczesnym tego świata. Trwać autentycznie w Kościele i przyjmować jego pouczenia, to jednocześnie nabierać sił do walki z tym wszystkim, co ma szatańskie pochodzenie i jest budowaniem świata bez Boga oraz tworzeniem takiego ustroju, który ostatecznie obraca się przeciwko człowiekowi. Rozumieli to zapewne wówczas robotnicy, którzy w proteście oprócz haseł głoszących konieczność chleba i wolności, domagali się prawa do nauczania religii w szkole. W minionym ćwierćwieczu doświadczaliśmy niejeden raz, jak Piotr naszych czasów - jak często mówiliśmy o Janie Pawle II - sam stawał się opoką, na której budowany był Kościół i jak jego nauczanie w dziedzinie społecznej również stawało się trwałym fundamentem, na którym mogliśmy z poczuciem pewności budować. Czy jednak wykorzystaliśmy do końca ten Boży kairios, czyli czas łaski, jaki był nam dany? Na to pytanie, stawiane w kontekście wyżej wspomnianych dat, niech każdy odpowie sobie już sam.