Miłość silniejsza niż śmierć

(...) Niedawno zmarł mój ojciec, którym się opiekowałam podczas jego choroby przez ostatnie trzy i pół roku. Męczą mnie straszne wyrzuty sumienia, że go czasem źle traktowałam. Krzyczałam na niego i nie miałam dla niego czasu. Tatę bardzo smuciło to, że nie chodzę do kościoła i do spowiedzi. Często mi o tym mówił i prosił, bym to naprawiła, ale mnie się nie chciało. Wiem, że to go strasznie męczyło, bo sam był człowiekiem bardzo pobożnym. Żałuję, że nie spełniłam jego prośby. Poszłam do spowiedzi na jego pogrzebie i staram się teraz częściej zaglądać do kościoła. Czy mogę coś jeszcze dla ojca zrobić? Jak mam sobie poradzić z wyrzutami sumienia?

Mariola

Mam wrażenie, że odpowiadałem już chyba na podobny problem. Bo niestety często nas to trapi. Doświadczamy wyrzutów sumienia po śmierci naszych najbliższych. Wydaje się nam, że mogliśmy być dla nich milsi, serdeczniejsi, spędzać z nimi więcej czasu, bardziej o nich dbać. A ich już nie ma między nami. Potwierdzają się słynne słowa księdza Twardowskiego: "Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą".

Dla chrześcijanina śmierć nie jest granicą niemożliwą do przekroczenia. Wierzymy w świętych obcowanie, wierzymy w jedność wspólnoty Kościoła: pielgrzymującego na ziemi, oczyszczającego się w czyśćcu i tryumfującego w niebie. Dlatego właśnie modlimy się, prosząc o wstawiennictwo świętych i modlimy się za naszych zmarłych. Wyrazem naszej łączności z nimi są też odwiedziny na cmentarzu oraz przynoszone kwiaty i znicze.

Zawsze możemy ofiarować naszym zmarłym czynione przez nas dobro. Jest to zarówno nasze wstawiennictwo za nich, jak i wyraz naszej miłości. W ten sposób niejako dopełniamy tego, czego nie zdążyliśmy zrobić za życia.

Wspominasz, że ojciec bardzo bolał nad brakiem w Twoim życiu żywej więzi z Kościołem. Spowiedź i przyjęcie Komunii na pogrzebie to naprawdę cudowny prezent dla ojca. Lecz nie poprzestawaj na tym jednorazowym darze. Możesz to kontynuować przez regularną spowiedź i uczestniczenie w niedzielnej Mszy św. Warto też pogłębić swoje życie modlitwy, sięgnąć po jakąś książkę religijną, po Pismo Święte.

Prawdopodobnie ojciec modlił się o Twoje nawrócenie. Ofiarowywał w tej intencji swoje cierpienia. Proszę nie marnować tego daru! Najlepiej uczcisz pamięć ojca i sprawisz mu ogromną radość przez uporządkowanie swego życia religijnego. Będzie to dla niego żywy pomnik i najlepsze świadectwo Twojej miłości i oddania.

Wspominasz o wyrzutach sumienia, o przygnębieniu. Uczucia trudno się zmieniają, bo nie podlegają naszej woli. Nie możemy rozkazać sobie, że tego czy tamtego nie będziemy czuć i przeżywać. Natomiast czas i modlitwa leczą rany. Jestem pewien, że jeżeli podejmiesz trud nawrócenia w imię miłości do ojca, znacząco wpłynie to na spokój sumienia. W tej dziedzinie potrzeba nam cierpliwości, przyznania się do własnej bezradności i spokojnego poddania się działaniu łaski Bożej. Trzeba po prostu dać czas Panu Bogu, by mógł działać w naszym sercu. Gdy będzie Cię stać na zaufanie, to będziesz doświadczać błogosławionego pokoju serca, jakiego tylko Pan Bóg może udzielić.