Radość ewangelizacji

W tym roku wakacje rozpoczęły się w Polsce niezwykle: tradycyjnymi procesjami Bożego Ciała, czyli publicznym wyznaniem naszej wiary w Jezusa obecnego w Eucharystii. To dobra okazja, żeby przypomnieć – co do świadomości katolików w Polsce jeszcze się chyba nie przebiło – że jesienią przyszłego roku odbędzie się XIII Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów poświęcone nowej ewangelizacji.

Zgodnie z procedurą przygotowania zaczynają się wiele miesięcy wcześniej. Synod poprzedzony jest konsultacjami w Kościołach lokalnych na całym świecie, inspirowanymi dokumentem roboczym nazywanym lineamenta. Taki właśnie dokument roboczy, zawierający m.in. kilkadziesiąt pytań, mających ukierunkować refleksję, sekretarz generalny Synodu Biskupów rozesłał do Kościołów lokalnych już w lutym. Polska wersja tekstu dostępna jest w internecie.

Na wakacje proponuję zwłaszcza lekturę ostatniego rozdziału zatytułowanego „Radość ewangelizacji”. Nowa ewangelizacja ma to być bowiem „nowe głoszenie orędzia Chrystusa, które daje radość i wolność”. Potrzebują go nawet ci, którzy nie zdają sobie z tego sprawy.

Czy nas to w jakiś sposób dotyczy? Nie może nie dotyczyć. Ewangelizacja jest zadaniem każdego chrześcijanina. Stąd autorzy dokumentu zachęcają, żebyśmy wzbudzili w sobie „płomiennego ducha św. Pawła”, który wołał: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii”.

Wśród przeszkód nowej ewangelizacji dokument wskazuje na brak radości i nadziei, na przygnębienie, zniechęcenie i wyjałowienie tych, którzy przecież spotkali już Chrystusa, a żyją tak, jakby nie wiedzieli, że są kochani. Często brak radości i nadziei jest tak głęboki, że „narusza samą tkankę naszych wspólnot chrześcijańskich”. Dlatego nowa ewangelizacja nie ma być przykrym obowiązkiem, dodatkowym ciężarem, lecz środkiem zaradczym, mającym przywrócić radość i życie tam, gdzie ludzie są „więźniami swych lęków”. Także w naszych wspólnotach chrześcijańskich. Może gdybyśmy to lepiej robili, nie byłoby dziś dylematu, czy każde poczęte dziecko ma prawo do życia, czy nie każde.

W głoszeniu Chrystusa nie może nam brakować radości. Świat współczesny, rozpaczliwie szukający sensu, nie przyjmie Dobrej Nowiny od głosicieli zalęknionych czy przygnębionych. „Podchodźmy zatem do nowej ewangelizacji z entuzjazmem – czytamy w zakończeniu dokumentu przedsynodalnego. – Uczmy się słodkiej i pokrzepiającej radości ewangelizacji, również wtedy, gdy wydaje się, że głoszenie jest sianiem pośród łez”.

Takim „sianiem pośród łez” było życie chrześcijan w komunistycznej Rosji. A w tym roku po raz pierwszy od 93 lat – tzn. po raz pierwszy od 1918 r. – procesji Bożego Ciała pozwolono przejść główną ulicą Petersburga, Newskim Prospektem. Chrystus zawsze zwycięży!

oceń artykuł:

5/5 (22)