Prawdziwi artyści

W ostatnich dniach oskarżycielski palec postępowych mediów został wyciągnięty w stronę Poznania. Stało się to za sprawą mandatu, jakim policja ukarała organizatorów widowiska, podczas którego aktorzy z francuskiej grupy teatralnej nago paradowali przed publicznością zgromadzoną na poznańskiej Malcie.

Na komentarze nie trzeba było długo czekać. Właściwie to nawet nie były oskarżycielskie. Raczej pełne politowania: Ciemnogród, tu prezydencja w Unii Europejskiej, a tam takie zacofanie, żenada i wstyd przed cywilizowanym światem.

Komentatorzy nie próbowali nawet wyjaśniać, co to była za sztuka i jakie przesłanie miała w tej inscenizacji wyrażać nagość. Nic dziwnego. Pytanie o głębszy sens mogłoby się okazać kłopotliwe. Mogłoby obnażyć brak sensu. Twórcy tzw. kultury, niestety, konsekwentnie przekonują nas, odbiorców, że nasycenie ich utworów nagością, seksem, wulgaryzmami językowymi nie służy wyrażeniu czegoś, ale przeciwnie, zamaskowaniu braku mądrzejszych myśli, którymi chcieliby się z nami podzielić. I że pytać o przesłanie to nietakt, brak obycia ze sztuką i krótko mówiąc, kompletny obciach.

Tymczasem Kościół często stara się przypomnieć o prawdziwym posłannictwie sztuki. W Watykanie właśnie została otwarta wystawa pt. „Blask prawdy, piękno miłości”, zorganizowana przez Papieską Radę Kultury jako prezent dla Benedykta XVI z okazji 60. rocznicy święceń kapłańskich papieża. Składają się na nią dzieła 60 artystów różnych narodowości: malarzy, rzeźbiarzy, architektów, fotografików, literatów, a nawet muzyków i filmowców.

Otwierając wystawę, papież zachęcał, żeby artyści nie oddzielali sztuki od prawdy i miłości. Przekonywał, że piękno prawdy i miłości ma czynić nasze serca bardziej ludzkimi. „Nie szukajcie nigdy piękna daleko od prawdy i miłości – apelował papież do artystów – ale z bogactwem waszego geniuszu, waszego twórczego porywu bądźcie zawsze szukającymi prawdy i świadkami miłości. Niech prawda jaśnieje w waszych dziełach. Starajcie się, niech ich piękno wzbudza w oczach i sercach tych, którzy na nie patrzą, pragnienie i potrzebę dążenia do tego, aby życie, aby każde istnienie było piękne i prawdziwe. Niech będzie wzbogacane tym skarbem, który nigdy nie zawodzi, który sprawia, że życie jest arcydziełem, a każdy człowiek nadzwyczajnym artystą. Skarbem tym jest miłość”.

Niech więc na prawdziwych artystach, którym towarzyszy jeszcze świadomość misji, jaką mają do spełnienia, spocznie błogosławieństwo, którym papież zakończył swoje wystąpienie: „Niech Duch Święty, twórca wszelkiego piękna, jakie jest na świecie, oświeca was zawsze i prowadzi ku ostatecznemu, definitywnemu Pięknu, które rozgrzewa nasze umysły i serca, gdy czekamy, by móc je kiedyś oglądać w pełni jego blasku”.

oceń artykuł:

5/5 (25)