Pobożne fejsbukowanie

Pielgrzymi już wędrują do Częstochowy i do innych polskich sanktuariów maryjnych. Wyruszyła też świętująca 300-lecie piesza pielgrzymka warszawska, z której w latach 80. wypączkowały liczne pielgrzymki diecezjalne. „Przystanek Jezus” ewangelizuje Woodstock. Nie do zliczenia są trwające właśnie różne formy rekolekcji, obozów religijnych i innych sposobów przeżywania wakacji jako czasu dojrzewania religijnego. A 16 sierpnia w Madrycie rozpoczynają się Światowe Dni Młodzieży, w których też weźmie udział duża grupa Polaków. To potężna armia młodych, a czasem też starszych osób, które część wakacji – czy nawet cały swój urlop – poświęcają na sprawy związane z religią. Ogromny potencjał ewangelizacyjny. Czy później dobrze w przestrzeni kościelnej wykorzystywany?

Przejrzałam ostatnio trochę wiadomości na temat Światowych Dni Młodzieży. W dużej części z nich zwraca uwagę pewien niezręczny skrót myślowy, czy może nawyk językowy, któremu piszący, zapewne nieświadomie, ulegają. Powraca bowiem kwestia, co Kościół może dać młodzieży albo co młodzież może dać Kościołowi. Gdzieś w tego typu wyrażeniach gubi się lub zaciemnia prawda, że Kościół to nie są jacyś „oni”, ale że ta ochrzczona młodzież też jest Kościołem, a wymiana darów ma się dokonywać w ramach jednego Kościoła. I nie jest to drobiazg. Język wyraża świadomość człowieka, ale też kształtuje świadomość. Kształtuje także świadomość młodych ludzi, którzy mogą się w ten sposób czuć wypchnięci z Kościoła, co w konsekwencji prowadzi do równie bezmyślnego powtarzania przez nich sloganu: Bóg – tak, Kościół – nie. Właściwy język to nie jest błahostka.

W komentarzach poprzedzających Światowe Dni Młodych pojawiają się też uwagi, że papież przygotowuje się do tego, żeby mówić do pokolenia Facebooka. Co to właściwie znaczy? Choć każde pokolenie ma swoje iluzje, chyba w gruncie rzeczy młodość jest zawsze taka sama: szukająca prawdy, sensu i nadziei, bezkompromisowa, gotowa do poświęceń, jeśli ktoś potrafi wskazać wartościowy cel. Na pewno jednak jest to młodzież posługująca się coraz bardziej uproszczonym językiem.

Syntetyczny język, jakim się porozumiewają użytkownicy sieci, fejsbukując, twittując czy esemesując, może być niezłą szkołą skutecznego przekazu wiary. Zwięzłość i szybkość zmusza do prostoty, eliminuje próżne gadulstwo, koncentruje uwagę na najważniejszym. Podkreślił to ostatnio kard. Gianfranco Ravasi, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury, też aktywnie obecny na Twitterze. Słusznie zauważył, że koniecznie trzeba podjąć refleksję nad nowymi modelami komunikacji, żeby sprawnie wykorzystywać je do przekazywania prawdy.

To mamy zadanie domowe, w odrobieniu którego tym razem młodsi mogą pomóc starszym.

oceń artykuł:

5/5 (18)