Mieszanie się do polityki

Powiedzenie, że Kościół nie powinien „mieszać się do polityki” jest równie słuszne, co i nieprecyzyjne, łatwo można więc za jego pomocą demagogicznie manipulować opinią społeczną, nazywając „mieszaniem się do polityki” i „instrumentalnym wykorzystywaniem Kościoła” sytuacje, gdy Kościół zabiera głos w trosce o dobro wspólne. Czy polityka ma iść swoją drogą, a wiara swoją? Czy Ewangelia ma być oderwana od życia publicznego?

W obliczu nieszczęścia, które wydarzyło się 10 kwietnia, nam wszystkim zabrakło słów. I wtedy okazało się, że jest wspólny język: język modlitwy. I że są miejsca, w które wszyscy – niezależnie od takich czy innych przekonań osobistych bądź zadeklarowanych opcji politycznych – idziemy razem: kościoły.

Łatwo jednak przewidzieć, bo tak zawsze w historii było, że jeśli Kościół – w tym wypadku chodzi na ogół o tych, którzy w imieniu Kościoła zabierają publicznie głos, czyli o pasterzy Kościoła, o przewodników duchowych – nie będzie zgłaszał zastrzeżeń co do poczynań aktualnie sprawujących władzę, będzie mógł się cieszyć spokojem ze strony rządzących (a także sprzyjających im mediów).

Tymczasem Kościół w Polsce przez całe wieki pokazywał, że potrafi iść pod prąd, broniąc człowieka i wartości wyższych niż bieżące interesy. Że nie święty spokój i nie zwykły pragmatyzm, nakazujący trzymać z władzą, jest dobrem najwyższym. Gdyby tak nie było, nie mielibyśmy św. Stanisława, Patrona Polski, który tak ostro „wmieszał się do polityki”, że – choć przypłacił to życiem – doprowadził w konsekwencji do upadku króla Bolesława, zwanego Śmiałym. Nie mielibyśmy ks. Jerzego Popiełuszki, który „nieodpowiedzialnie zakłócał porządek publiczny” i „używał mowy nienawiści”, a do którego beatyfikacji pozostał niecały miesiąc.

„Mowa nienawiści” – to jeszcze jeden epitet, za pomocą którego można dezawuować i próbować wyciszyć kogoś niewygodnego. Chrześcijański sprzeciw wobec aborcji i promocji homoseksualizmu – to też „mowa nienawiści”.

Konsekwentnie i skutecznie „mieszał się do polityki” prymas Stefan Wyszyński. A pielgrzymki Jana Pawła II do Polski? Czy papież chciał czy nie chciał stawały się politycznymi, ponieważ zabierał głos w obronie wartości niewygodnych dla sprawujących totalitarną władzę w kraju. Samo gromadzenie się i słuchanie papieża było już aktem politycznym. Wobec tego: co już jest, a co jeszcze nie jest mieszaniem się Kościoła do polityki?

Jeśli Kościół chce być wierny Chrystusowi i człowiekowi, a także wierny Polsce, to nie może przestać wskazywać, co jest dobre, i być znakiem sprzeciwu wobec tego, co złe. Nawet gdyby trzeba było przypieczętować to ofiarą z życia. Dlatego z natury jest „groźnym przeciwnikiem politycznym”, a Ewangelia – publikacją równie niebezpieczną, co instrukcje obalania władzy.

oceń artykuł:

4.4/5 (32)