Cała Polska czyta Jana Pawła II

Używa się jeszcze czasem wyrażenia: „mówić Słowackim” czy innym pisarzem, oznaczającego, że ktoś potrafi ubierać swoje myśli w słowa klasyka. Coraz mniej uczymy się na pamięć, więc i coraz mniej ludzi potrafi „mówić jakimś autorem”. Pewnie niedługo wyrażenie to trafi do słownikowego lamusa.

Jeszcze za życia Jana Pawła II pojawiały się głosy – a może to nawet on sam użył pierwszy takiego stwierdzenia – że Polacy kochają papieża, ale go nie słuchają. Czy nie jest prawdą, że Polacy dziś nadal kochają papieża, ale go nie czytają? Gdyby zrobić jakiś sondaż, sprawdzający, czy Polacy są w stanie z pamięci zacytować jakieś zdanie ukochanego Ojca Świętego, obawiam się, że rezultaty byłyby mizerne. Dlatego wśród różnych inicjatyw, jakimi uczczono rocznicę śmierci Jana Pawła II, bardzo spodobał mi się krakowski pomysł czytania jego tekstów 2 kwietnia. Do kilkugodzinnego czytania wybrano kilku lektorów oraz fragmenty papieskich encyklik, adhortacji, listów apostolskich i homilii. Powiedzenie, że „apetyt rośnie w miarę jedzenia”, ma zastosowanie również do czytania. Do czytania w ogóle, bo im więcej człowiek czyta, tym bardziej to lubi, tym chętniej sięga po następną książkę. I również do czytania książek, które na początku mogą napawać pewnym lękiem osoby mniej zaprzyjaźnione z tekstami drukowanymi. Pisma papieskie mają etykietkę właśnie tych cięższych. Na ogół mają łacińskie tytuły – praktyczne, bo krótkie, z niczym się jednak nie kojarzą tym, którzy łaciny w szkole nie liznęli. Prawdą też jest, że Jan Paweł II raczej nie nadaje się do czytania „do poduszki”. Ale jeśli już przełamiemy w sobie pierwszy opór i zaczynamy stopniowo wchodzić w jego myśli, otwierają się przed nami przestrzenie piękna i mądrości. Papieskie teksty daje się czytać jak listy pozostałe po człowieku, który nas kochał, widział głębiej i szerzej niż my i który z zatroskania o nas swoje widzenie doczesności i wieczności próbował przelać na papier. Z nadzieją, że ktoś zechce to przeczytać.Analizując ostatnio podczas sesji na rzymskim uniwersytecie fenomen Światowych Dni Młodzieży, ówczesny rzecznik papieski Joaquin Navarro-Valls cytował wypowiedzi uczestników, którzy mówili: „Nikt w moim domu, w rodzinie, w szkole nie powiedział mi tego, co Jan Paweł II”. Papież nadal ma dużo do powiedzenia: młodym i starszym wiekiem, politykom, ludziom kultury i mediów, Polakom i innym narodom, ludziom pracy i pracodawcom, zdrowym i cierpiącym, chrześcijanom i czczącym Boga w inny sposób, kapłanom i ludziom świeckim...Więc może by tak na wzór akcji „Cała Polska czyta dzieciom” rzucić hasło: „Cała Polska czyta Jana Pawła II”. Jeśli z czasem zaczniemy myśleć i mówić Janem Pawłem II, będzie to najwspanialszy pomnik papieża na świecie.

oceń artykuł:

5/5 (23)