Alfabet nadziei

W święto Cyryla i Metodego, zepchnięte na drugi plan sztucznie napędzanym szaleństwem walentynkowym, zakończyło się w Częstochowie sześciodniowe spotkanie zakonnic i zakonników, reprezentujących niemałą, bo 400-tysięczną społeczność osób konsekrowanych z całej Europy. Nie w liczbie jednak ich siła, ale w poczuciu misji, nakazującej kroczyć śmiało naprzód, mierząc się z wyzwaniami współczesności i zapisując nowe rozdziały historii. Co jest tą misją?

 Przedstawiciele powołanej do życia 30 lat temu unii, skupiającej przełożonych wyższych zakonów żeńskich i męskich Europy, spotkali się po raz czternasty, a pierwszy raz w Polsce. Każde spotkanie koncentruje się wokół problemu: jak zainteresować Bogiem zmieniający się świat? Tym razem w temacie dwukrotnie powtórzono słowo  „nadzieja”: „Życie zakonne w Europie: historie pełne nadziei – nadzieją dla historii”.

Historia Europy i dzieje zakonów są ze sobą nierozłącznie związane. I nie chodzi tylko o sferę społeczno-edukacyjną. Pokazuje to również życie Cyryla i Metodego. Wkładem chrześcijaństwa w powstanie Europy jako nowej, młodej cywilizacji była ofiarowana kontynentowi Ewangelia nadziei. Dziś stara, zmęczona, rozczarowana Europa znów się stała terytorium misyjnym. Zakonnice i zakonnicy zebrani w Częstochowie powiedzieli sobie, że jedną z najpotrzebniejszych form służby Europejczykom jest: być świadkami nadziei, co więcej: misjonarzami nadziei. Cyryl dał Słowianom wschodnim alfabet. Dziś zakony muszą wynaleźć „alfabet nadziei” dla Europy – mówili uczestnicy spotkania. Nie zrobią tego zakonnicy odarci z entuzjazmu, zmęczeni, sfrustrowani, zrozpaczeni malejącą liczbą powołań, niepewni, czy Pan Bóg już się nimi nie znudził. Sami muszą wrócić najpierw do źródeł nadziei, przypomnieć sobie, kim są, umieć się tym cieszyć, a potem dawać radosne i przekonujące świadectwo wobec innych.

Tę samą wskazówkę, ważną nie tylko dla osób konsekrowanych, Jan Paweł II 7 lat temu zawarł w adhortacji „Ecclesia in Europa”, gdy mówiąc o różnych sposobach głoszenia Chrystusa, podkreślił m.in. „przyciąganie innych ku wierze” poprzez „promieniowanie radością, miłością i nadzieją”, tak aby inni „zostali «zarażeni» i pozyskani” (p. 48). Potrzebne jest więc w Europie nowe duszpasterstwo, oparte na Ewangelii nadziei, ukazujące przywracanie nadziei jako formę obrony godności człowieka i innych cennych dla nas wartości.

Słusznie wymaga się od życia zakonnego, żeby było awangardą chrześcijaństwa. Czy jednak głoszenie całym swym życiem nadziei to tylko misja zakonnic i zakonników? Jeśli jakiś chrześcijanin tak myśli, to dobrze by było, żeby czas między Środą Popielcową a Niedzielą Wielkanocną spróbował wykorzystać na zmianę mentalności.

oceń artykuł:

4.8/5 (24)