![]() |
||||||||||||||
Budowa społeczeństwa obywatelskiego była i pozostaje celem w wolnej Polsce po 1989 roku. Społeczeństwo obywatelskie, wg encyklopedii, „charakteryzuje się aktywnością i zdolnością do samoorganizacji oraz określania i osiągania wyznaczonych celów bez impulsu ze strony władzy państwowej”. Budowa takiego społeczeństwa jest celem w nowoczesnym, wolnym państwie. I właśnie takie społeczeństwo usiłujemy tworzyć w wolnej Polsce po 1989 roku. Nawet polskie prawo przewiduje możliwość przedstawiania inicjatywy ustawodawczej bezpośrednio przez obywateli. Jako przykład jego wykorzystania, można przywołać choćby obywatelski projekt ustawy w sprawie przywrócenie w Polsce dnia wolnego w święto Objawienia Pańskiego. Jeszcze bardziej pozytywnym niż przepisy prawa zwiastunem przemian w Polsce są, moim zdaniem, oddolne przejawy aktywności społecznej, szczególnie rodziców. Przypomnę choćby protesty odnośnie do ich zdaniem źle przygotowanej reformy oświaty, przewidującej obowiązek szkolny od szóstego roku życia, a sprzeciw wobec niektórych zapisów proponowanych w nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Choć ostateczny los projektu nowelizacji na dzisiaj nie jest wiadomy, to jednak działania obywatelskie, wsparte m.in. przez Radę ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski oraz niektóre media, przyniosły efekt powrotu projektu do komisji sejmowej. Zwraca też uwagę fakt umiejętnego wykorzystywania przez współczesnych Polaków nowoczesnych technologii, a przede wszystkim możliwości, jakie przy okazji obywatelskich inicjatyw stwarza internet. Wydaje się, że coraz lepiej potrafimy kształtować otaczającą nas rzeczywistość, a nie tylko narzekać! Dodajmy do tego jeszcze różne przejawy aktywności Polaków w obronie tradycyjnych wartości i zauważmy, że zdecydowana większość osób w nie zaangażowanych nie robiła tego na zamówienie polityczne, ale z własnego przekonania. Te i wiele innych faktów są dowodem ogromnego potencjału obywatelskiego Polaków i budzą optymizm, gdy idzie o przyszłość.
|