Państwo na miarę oczekiwań

Dzień flagi, 2 maja przepada symbolicznie w bezpośredniej bliskości wspomnienia św. Józefa Rzemieślnika i Matki Bożej Królowej Polski. Tak jakby symbol naszego narodu otoczony był opieką św. Józefa i Matki Bożej. I oby rzeczywiście tak było. 

3 maja przywołujemy także uchwalenie pierwszej polskiej konstytucji w roku 1791, która już z górą 200 lat pozostaje naszą chlubą i zadaje kłam tym, którzy odmawiają nam prawa i zdolności do tworzenia własnego państwa. Ponadto w maju przeżywamy jeszcze wspomnienie św. Stanisława i Andrzeja Boboli patronów Polski.

Po tragedii naszej delegacji do Katynia wszyscy czujemy się jeszcze bardziej dumni ze swojej polskości. Bo, choć w tak tragicznych okolicznościach, po raz kolejny ujawniła się jakaś siła naszego narodu. Trudno to ująć w słowa, ale myślę, że wielu oprócz jedności, smutku i głębokiego współczucia odczuwało dumę z bycia Polakiem.

Gdy z moim wieloletnim przyjacielem rozmawialiśmy na temat  tragedii pod Smoleńskiem, zwrócił on uwagę na jeszcze jedną, moim zdaniem bardzo ważną kwestię. Tragedia ta wskrzesiła wiarę w sens zajmowania się polityką. Ludzie odzyskali wiarę, iż pośród polityków są osoby, dla których liczy się dobro wspólne. I, choć w bardzo smutnych okolicznościach, prawdziwy wymiar tych, których niejednokrotnie mogliśmy oglądać na ekranie telewizora, został przywrócony.

I tu znów można przywołać majową rocznicę, wszak twórcy konstytucji 3 maja zmagali się z tymi, dla których prywata i własne dobro było ważniejsze od dobra Rzeczypospolitej. I choć ich dzieło niosły kolejne pokolenia Polaków i można powiedzieć, że ostatecznie twórcy konstytucji odnieśli zwycięstwo pozostając chlubną kartą naszej historii, to wtedy w XVIII wieku Polska poniosła klęskę i  zniknęła z mapy politycznej Europy. Oby dziś dzieło naprawy Rzeczypospolitej zakończyło się powodzeniem i oby starczyło nam czasu na stworzenie państwa na miarę oczekiwań Polaków.

oceń artykuł:

5/5 (1)