Rosja zyskuje

Akcja zbrojna w Libii stała się możliwa min. dzięki temu, że Rosja podczas przyjmowania rezolucji ONZ wstrzymała się od głosu.

Przyzwolenie Moskwy na użycie siły przez państwa zachodnie jest o tyle zaskakujące, że dotychczas na forum Rady Bezpieczeństwa Rosjanie trzymali się raczej zasady sprzeciwu lub – w najlepszym wypadku – przeciągania procesu przyjmowania rezolucji w nieskończoność. Tym razem stało się inaczej, i już chwilę później zachodni komentatorzy mieli temat kolejnej porcji rozważań o próbie sił na rosyjskiej scenie politycznej pomiędzy betonowym premierem i liberalnym prezydentem.

Władimir Putin w dzień po decyzji ONZ porównał bowiem zbrojną misję przeciw Libii do wypraw krzyżowych i został za to ostro skarcony przez Dmitrija Miedwiediewa. Ponieważ jednak do tego typu różnicy zdań dochodzi w Moskwie nie po raz pierwszy i zwykle nic szczególnego z tego nie wynika, podejrzewać należy, że to raczej kolejna odsłona gry w rosyjskim tandemie niż prawdziwe spory. Putin protestując, zyskuje poparcie elektoratu ( za kilka miesięcy odbędą się wybory parlamentarne, a przecież premier jest liderem rządzącej partii „Jedna Rosja”), a Miedwiediew podkreślając, że to on stał za decyzją Rosji w sprawie Libii, zdobywa poklask zagranicy i wzmacnia swoją opinię prozachodniego reformatora.

Co prawda wojna w Libii uderza w niektóre gałęzie rosyjskiego przemysłu. Straci zbrojeniówka, (Kaddafi był drugim co do wielkości po Algierii afrykańskim klientem) stracą budowniczowie libijskiej szybkiej kolei. Tyle tylko, że – jak zauważa brytyjski „The Financial Times” – wszystkie te ubytki rosyjskiemu budżetowi szybko zrekompensują wysokie ceny ropy naftowej i gazu. Te ceny, przynajmniej w najbliższym czasie, nie spadną. Nie tylko z powodu konfliktu libijskiego.

Awaria japońskiej elektrowni atomowej wywołała światową dyskusję na temat jądrowej energetyki i rosyjscy politycy szybko wykorzystali sytuację. Prezydent Miedwiediew oficjalnie zaapelował, by zamknąć wszystkie tego typu elektrownie znajdujące się na terenach narażonych na silne trzęsienia ziemi i fale tsunami, czyli praktycznie w całej Japonii. Jednocześnie Władimir Putin zaproponował Tokio pomoc energetyczną. Zdaniem rosyjskiego premiera do Japonii powinien w tej chwili trafić skroplony gaz z rynków azjatyckich, kupowany przez Unię Europejską. W zamian rosyjski Gazprom proponuje zwiększenie swoich dostaw do państw unijnych.

Wszystko to jest bardzo piękne, tyle tylko, że skroplonego gazu na azjatyckich rynkach jest w nadmiarze, wystarczy i dla Japonii, i dla Unii, nie ma więc potrzeby mocniej uzależniać się od rosyjskich surowców. Ta rosyjska propozycja najprawdopodobniej „nie przejdzie”, ale inne już raczej tak, tym bardziej że część państw zachodnich na japońską katastrofę zareagowała dosyć histerycznie. Niemcy postanowiły zamknąć 7 starszych elektrowni, Francuzi zlecili dokładny przegląd swoich.

To znakomita okazja, by wzmocnić uzależnienie Europy od rosyjskiej tradycyjnej energetyki, i Moskwa jej nie marnuje. W zeszłym tygodniu premier Putin podjął ofensywę mającą na celu przeforsowanie budowy rosyjskiego rurociągu „South Stream”, którym gaz z regionu Morza Kaspijskiego miałby płynąć do Europy Południowej. Projekt ten jest konkurencją dla unijnych planów zbudowania uniezależniającego Europę od rosyjskich dostaw gazociągu „Nabucco” i dotychczas przez większość krajów był traktowany nieufnie. Jednak w tych dniach do „South Streamu” włączyły się Niemcy, Francja, Słowenia i Serbia.

Jeden z najbardziej znanych rosyjskich politologów stwierdził niedawno, że po katastrofalnym XX w., wiek XXI jest dla Rosji szczęśliwy. Jak zauważa „The Financial Times” – jeżeli wziąć pod uwagę trzy pierwsze miesiące roku 2011 – Karaganow wydaje się mieć rację. Pytanie brzmi, co z tego wynika dla nas, dla Polski.

oceń artykuł:

5/5 (2)