"Misjonarze 21"

Do 21 polskich miast zaproszono 21 młodych ludzi studiujących dziennikarstwo na City University London. Pochodzili z całej Europy i mieli sprawdzić przygotowanie Polski do Euro 2012. Wbrew pozorom nie chodziło o stadiony, hotele i autostrady, raczej o samych Polaków. Z zainteresowaniem czytałam ich polskie wrażenia. W większości pozytywne.

Zachodni studenci zwracali uwagę na ładne ich zdaniem miasta, przyjaznych ludzi (chociaż mających problemy z angielszczyzną), piękną przyrodę, urok małych sklepików i otwartych do później nocy kafejek. Zdecydowana większość uznała, że jest dużo lepiej, niż mogli przypuszczać, opierając się na krążących na Zachodzie stereotypach. Z jednym wyjątkiem, religii. Młodzi Europejczycy trafili na obchody Bożego Ciała i przeżyli szok. Brytyjka Kimberley Bailey z zaskoczeniem konstatowała, że w procesji w Bydgoszczy udział brało wojsko.

Wizytująca Olsztyn Francuzka Rebecca Suner była zdziwiona widokiem klęczącego na ulicy, głośno modlącego się tłumu. Przyznała, że procesja robi wrażenie, chociaż bardziej przystaje do średniowiecza niż europejskiego miasta XXI w. Rebecca ma jednak nadzieję, popartą rozmowami z młodymi Polakami, że III RP, podobnie jak kraje zachodnie, będzie się unowocześniać i odejdzie od religii, która przecież nie może być poważną propozycją dla nowoczesnego społeczeństwa. Dlatego zdaniem Rebecki całkowicie niezrozumiały jest fakt nauczania religii w polskich, państwowych szkołach. Miła Francuzka zupełnie przy tym nie rozumie, czym jest uroczystość Bożego Ciała, utrzymując, że to pamiątka cudownego rozmnożenia chleba, które z kolei myli z Ostatnią Wieczerzą, tłumacząc, że rozmnożony chleb to ma być Ciało Chrystusa (Corpus Christi ), wino – Krew, tylko z rybami jest lekki kłopot. Jak na obywatelkę państwa, ongiś szczycącego się mianem najstarszej córy Kościoła, nieźle.

Cieszę się, że Polska pozytywnie rozczarowała adeptów londyńskiej uczelni, ale ich wrażenia dotyczące religii odebrałam jak dzwonek alarmowy, a jednocześnie wyzwanie. Tyle się teraz mówi o zadaniach polskiej prezydencji w Unii, tymczasem najpoważniejsze stoi przed polskim katolicyzmem. Nie wiem, jak to zrobić, ale mam coraz silniejsze przekonanie, że bez powrotu do chrześcijańskich wartości Europa zginie. Unia coraz bardziej stanowi zbiór pojedynczych egoizmów, enklawę względnego dobrobytu, która najchętniej odgrodziłaby się wysokim murem od zewnętrznej biedy. Partykularne interesy zastąpiły solidarność. Najlepszym dowodem jest zapis postulujący przywrócenie wewnętrznych granic. Kilkadziesiąt tysięcy afrykańskich emigrantów przybyłych do Włoch ujawniło, że coś takiego jak wzajemna pomoc jest w zjednoczonej Europie fikcją. Francja, do której zaczęli przejeżdżać Tunezyjczycy, zagroziła zamknięciem granicy, uznając, że emigranci to włoski problem.

Powie ktoś, że przecież Grecji udziela się pożyczek, Owszem, ale po pierwsze, jest to dług, który Ateny będą musiały spłacić, po drugie, bankructwo państwa oznaczałoby, że przepadają dotychczas dane przez zachodnie banki kredyty.

Nie o takiej zjednoczonej Europie myśleli jej chrześcijańscy ojcowie założyciele – Robert Schuman, Konrad Adenauer i Alcide de Gasperi, którzy na unijnej fladze umieścili 12 gwiazd na pamiątkę tych otaczających głowę Matki Bożej. Papież Jan Paweł II rozpoczął procesy beatyfikacyjne dwóch z nich: w 1990 r. Schumana, a w 1993 de Gasperiego.

Może to niemądry pomysł, ale myślę, że warto byłoby chociaż raz w miesiącu zarządzić we wszystkich polskich kościołach, po niedzielnej Mszy św., wspólną modlitwę za Europę.

oceń artykuł:

3.1/5 (8)