Dokąd zmierzamy?

Wieczór, siedzimy w siedem osób w ciepłym pokoju. Burmistrz niewielkiej miejscowości, do której od lat przyjeżdżam na wakacje, dwie młode kobiety – pracownice pogotowia opiekuńczego z pobliskiego wojewódzkiego miasta – i troje ich nastoletnich podopiecznych.

Cała piątka ostatni tydzień spędziła w miasteczku, jeżdżąc rowerami po okolicznych lasach. To ostatni wieczór. Burmistrz, który im to umożliwił, przyszedł się z nimi pożegnać

Za oknem pada deszcz, w pokoju jest jednak przytulnie. Na stole stoi talerz z szarlotką upieczoną przez najstarszego z nastolatków. Nazwijmy go Robertem. Nie wiem, ile dokładnie liczy lat – czternaście, może piętnaście. Jedna z pań opowiada, że w czasie wakacji zarabiał przy wyrębie lasu. Tutaj nie tylko upiekł dla nas ciasto, ale też zrobił pizzę dla młodszej dwójki i naprawiał psujące się rowery. Robert ma mocny uścisk dłoni i sprawia wrażenie dorosłego człowieka. Spokojny, opanowany, nie ma w nim nic z tych krzykliwych, rozpychających się wszędzie nastolatków spotykanych w Warszawie. Ubrani w markowe ciuchy, z drogimi komórkami w ręku, zachowują się jak rozpuszczone dzieci, którym wszystko wolno.

I nagle, gdy patrząc trochę z boku na jasny pokój, zastanawiam się nad fenomenem obserwowanego zjawiska, słyszę głos jednej z opiekunek: – Robercie, przecież wiesz, że po to codziennie jestem na Mszy, żeby modlić się za każdego z was.

To było powiedziane i przyjęte zupełnie naturalnie, jak coś oczywistego, a ja odczułam spokój i bezpieczeństwo i to uczucie towarzyszyło mi jeszcze długo.

Niestety, w obecnych czasach nawet podczas urlopu trudno uciec od zalewu informacji. Dlatego, chcąc nie chcąc, musiałam śledzić zamieszki w brytyjskich miastach, obserwowałam żenująco prymitywne protesty przeciwko wizycie Benedykta XVI w Hiszpanii, czytałam o wyroku gdyńskiego sądu, który uniewinnił oskarżonego o znieważenie uczuć religijnych lidera zespołu „Behemot”, niejakiego Nergala. Sąd uznał, że publiczne darcie przez niego Biblii i nazywanie Kościoła katolickiego „największą zbrodnicza sektą” jest po prostu „swoistą formułą sztuki”. Oczywiście, można by się zastanowić, dlaczego odważny wyraziciel swobody artystycznej nie wziął się za Koran albo synagogi, ale tu odpowiedź jest zbyt oczywista. Za to musiałby zapłacić. Chrześcijan można obrażać bezkarnie. Tyle tylko, że ta bezkarność ostatecznie mści się na nas wszystkich.

Boleśnie przekonali się o tym ostatnio Brytyjczycy, przez lata lansujący bezstresowe, tolerancyjne społeczeństwo, dla którego jedyną wartością miało być zaspakajanie swoich zachcianek. Karane było tylko publiczne noszenie w pracy krzyżyka. Teraz okazuje się, że wychowani w tym duchu młodzi ludzie nie tylko rabują sklepy, ale jeszcze filmują swoje wyczyny i dumnie zamieszczają zdjęcia w internecie, nie widząc w tym nic złego. Próbujący zwrócić im uwagę starszy pan o niemodnych zasadach został po prostu zamordowany.

Świat ze zdumieniem komentuje brytyjskie rozruchy, zastanawiając się nad ich przyczyną. Bieda? Kryzys ekonomiczny? Brak perspektyw mieszkańców ubogich dzielnic? A może po prostu brak wymagań,  brak moralnych nakazów, brak religii, która wyraźnie wskazuje, co jest dobre, a co złe. Jeżeli nasz świat się nie otrząśnie, skończy jak ulice brytyjskich miast.

W madryckim spotkaniu z Benedyktem XVI wzięło udział półtora miliona młodych katolików. W niewielkim polskim mieście opiekunka trudnej młodzieży codziennie modli się za swoich wychowanków. Czy to wystarczy?

oceń artykuł:

5/5 (1)